woensdag 9 maart 2016

Moederliefde

Deze ochtend was ik in de supermarkt, wekelijkse woensdagvoormiddagboodschappen doen.  Afdeling zuivel :  een papa keek in de koel-kasten, zijn dochtertje (2 jaar?) liep fier alleen rond.  Kon wel, want het was nog superkalm in de winkel.
Tot dochter een béétje verder liep dan kennelijk mocht, en papa haar terugriep.  Dochter, duidelijk selectief doof, stapte doelgericht door.  Papa riep haar nog een beetje luider, en nog eens, en nog eens en besloot rap om kar in de steek te laten en achter dochter aan te lopen, want ze was al bijna om het hoekje gelopen.  Dochter, nog steeds zonder achter zich te kijken, zette het op een lopen, zo snel als haar 2(?)-jarige beentjes haar dragen konden.
Ik moest gniffelen.  Zo herkenbaar.  Zo lief en schattig.  Zo 'waar-is-de-tijd?'.
En toen een beetje van 'Goh, ik zou me waarschijnlijk kwaad gemaakt hebben, toen...'



Hoe meer ik erover terugblik, hoe meer ik denk dat ik na de geboorte van mijn zoon in een postnatale depressie gezeten heb.  Als ik terugkijk op die periode, was ik eigenlijk altijd moe, ongelukkig en... kwaad.  Ik was het mij zo niet bewust op het moment zelf, want er waren ook heel veel prachtige en blije momenten, maar al bij al...  Het feit dat ik toen meer dan 10 kilo afviel (op een jaar tijd, zoiets?)(en ik ben nochtans al niet echt zwaar van mezelf) was eigenlijk toch ook al een teken...

Een mens heeft ooglappen op, echt waar.

Ik kan alleen maar hopen dat geen van mijn kinderen er een trauma aan overgehouden heb, en alleen ik een schuldgevoel.  Dààr kan ik nog mee leven.  Ik zeg regelmatig tegen de kinderen hoe graag ik ze zie, ja ook tegen de tegendraadse en norse puber.  Ik probeer het niet alleen te zeggen, maar het ook te tonen, door ze somt plat te knuffelen en kusjes te geven.  En hoewel ik een verre van perfecte moeder ben, en behoorlijk streng (nee, zij zeggen dat niet, ik weet het van mezelf), ik probeer ze toch ook ongelofelijk te verwennen.  En hopelijk maak ik er zo prachtmensen van, die heerlijk in balans zijn met zichzelf.

Vandaag verwen ik ze met citroencake!  Benieuwd wat dat gaat worden (het spul zit nog in de oven) want het is een zelf-in-mekaar-geflanst recept.  Eigenlijk een beetje volgens dit principe, maar dan met een potje mascarpone ipv yoghurt.
Ik dacht: ik ga mijn frigo eens opruimen!  Vond ik nog een potje mascarpone van vorige vrijdag, met juist één eetlepel uit gebruikt.  Gekocht om een hapje te maken, maar nu zat ik met de rest van die pot, en eigenlijk weet ik nooit wat doen met mascarpone...  En ondanks ik heel graag tiramisu eet, ik mààk het niet graag...
Dus, redenering: mascarpone is een beetje zoals yoghurt, juist?  En wat maak ik het best met yoghurt?  Cake!  Aha!
Ik begin vol goede moed, tot mij opvalt dat mijn mengkom stilaan te klein wordt...  Ah ja Fien, gij appel!  Een potje mascarpone is dubbel zo groot als een potje yoghurt!  Had ik al gezegd dat ik soms een appel ben?
No problem: aantal eitjes verdubbeld, en een potvol citroensap bij gevoegd.  Dat had ik ook nog in de frigo staan, van vorige vrijdag.  Cocktails, you know.  Soms zie ik het groots.  :-)
Dus: citroensap erbij, deeg verdeeld over 2 bakvormen en hop! de oven in.

Twee kinderen, twee cakes!
Dat ze nu nog eens komen zeggen dat ik ze niet graag zie!  ;-)



Update, op algemene aanvraag (van Sopdet Si ;-)) : 
De cake is superlekker, en smeuïg, en... dubbel! :D  De citroensmaak mocht wat sterker, maar hé, het zijn zeurpieten die dààrover klagen! ;-)  En had ik al gezegd dat het er 2 zijn?  Njomnjom...




4 opmerkingen:

  1. Die cake, daar snap ik helemaal niks van :-) Wel lief, lekker verwennen, die kinders.

    Als je er zelf middenin zit, zelf jonge kinderen hebt, dan ben je gewoon moe. Benjij verantwoordelijk, moet je opletten, opvoeden, verzorgen... Ik moet ook glimlachen om andermans ondeugende peuters, maar werd beetje moe van toen die van mij niet luisterden... Straks ben je oma en dan is je rol heel anders en kun je veel meer van ze hebben...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Allé, mijn cake-uitleg is toch super duidelijk? ;-) Ik hoor toch niemand anders klagen, haha! Oma, o ja, daar denk ik ook al aan, soms. Ik ga een veel coolere oma dan mama zijn! ;-)

      Verwijderen
  2. Herkenbare sfeer. Soms kan ik het niet hebben dat ze moeilijk doet in de winkel en soms zie ik er het grappige van in. Dochterlief vind dat ik thuis strenger ben dan wanneer we weg zijn, dus ik vermoed dat ze daar de vruchten van plukt ;)
    Dat kookgedoe ken ik, ik durf hier ook rare bochten te maken... Maar wat je nog niet geschreven hebt. Was de cake lekker?
    Groetjes

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nu kan ik ook veel meer hebben dan toen ze klein waren hoor. Een simpel voorbeeld: een beker omstoten kon vroeger genoeg zijn om me te doen flippen! Allé, niet dat ik daardoor door het lint ging, of ging slaan, maar lachen kon ik er zéker niet om... Niet normaal dus, want wie stoot eens géén beker om, vooral kinderen? En daar ben ik me nu pas ten volle van bewust, meer dan 10 jaar later... Maarrrrr!... de cake is superlekker! :D Die kleine meevallers he, voor hetzelfde geld was hij zo hard als steen! ;-)

      Verwijderen