zondag 6 maart 2016

Badaboem!



Eerst met luid tromgeroffel het bijna-éénjarig-bestaan van deze blog aankondigen, en daarna -péts- bijna 4 maanden wegblijven...  Is dàt geen knaller van formaat?

Personal stuff, laat ik het daarop houden.  Of winterdip, kan ook.

Op die paar maanden tijd heeft de zoon (bijna 14) zich ontpopt tot rasechte puber, met puistjes en beugel en te lange armen en benen in verhouding tot zijn lichaam, haar dat overal begint te groeien, op de bovenlip incluis, en voeten als boten.

Maar daar kan ik mee leven.

Zijn humeur daarentegen... Aaargh!  Kill me!  Ik herken mijn kind niet meer!  Laat ik het vergelijken met een gremlin die je per ongeluk gevoederd hebt na middernacht...
Alsjeblieft, zeg me dat het goed komt...  en dat hij ooit nog die vervloekte tablet zal lossen!

Ik denk, zo stil in mijn hoofd: ach, zolang hij gezond is, 'relatief' goed presteert op school, niet rookt of drinkt achter mijn rug, en sociaal actief is (maw: hij heeft ook échte vrienden ipv alleen virtuele), dan is het ok, nee?
Het ergste wat hij tot nu gedaan heeft, is in het geniep chips en snoep gaan kopen, en het te verstoppen op zijn kamer om op te eten als (hij denkt dat) ik het niet weet...
Enfin, ik hoop dat dat het ergste tot nu toe is...
Probleem met de zoon is, dat hij geen dagboek bijhoudt, toeme!
Ja, ik geef toe, ik ben zo'n moeder die zou durven lezen in het dagboek van haar kinderen...

Ik weet nog heel goed hoe ik zelf was, niet op die leeftijd, ik was wel al wat ouder, maar -amaai!- ik heb mijn ouders doen afzien...  Niet geschikt voor publicatie, laat mij gewoon zeggen dat ik blij ben dat Facebook toen niet bestond.  En digitale fotografie.  Vooral digitale fotografie.  :-)  Dus, ik wil brave kindjes.  Seutjes, eigenlijk.  Probleem is dat de zoon niet akkoord is met mij, wie verstaat dàt?

Ach, ik weet dat het allemaal wel goedkomt met de zoon, ik hoop dat ik een goede basis meegegeven heb, stevig en degelijk.  De rest ligt bij hem.

Maar dàn.  Daarna komt de dochter... Dàt gaat vonken geven... :-S


4 opmerkingen:

  1. Goed je weer te lezen!

    Mijn oudste is net 13 geworden. En ja, dat humeur (en het groeien en die haren) dat herken ik wel. Vooral als ik naar school "MOET" of huiswerk moet of iets anders at hij niet wil. Zucht... Verder is ie wel braaf geloof ik. Geen dagboek, maar ik gluur af en toe in de whatsapp groep... (schaam)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jaaaa, ik ook! :-D Of in zijn messenger berichten...

      Verwijderen