donderdag 31 maart 2016

Alleen, ik ben alléén!!

Ik denk niet dat dat ooit voorgevallen is.

Als prille twintiger ben ik thuis weggegaan om te gaan samenwonen met Man, en daarna waren er de kinderen... dus ik kan me écht niet herinneren wanneer ik voor het laatst echt helemaal alléén was thuis.
En dan spreek ik niet van één dag, of twee, maar van Vier (!) Volle Dagen en Nachten!
En ik heb verlof, dus ik moet niet eens naar het werk!
Als ik wil kan ik me gewoon opsluiten thuis en leven van wat er in de vriezer zit, zonder één mens te hoeven zien...  Zà-lig!

Dat heb ik dan ook gedaan tot nu toe, met kleine intermezzo gisteren om toch wat hoogstnoodzakelijke boodschapjes te doen.  En toen dacht ik: 'Hm, zou ik nu nog een beetje in de stad blijven om te shoppen?... Neih!' en ik heb me naar huis gerept!




Meer dan een beetje prutselen, beetje lezen, beetje tv-kijken heb ik nog niet gedaan.  Moet ik me nu schamen?  Ik had nochtans een lange lijst klaar om te doen hoor, van beetje schilderwerk tot light-lenteschoonmaak...  maar zelfs de afwas staat er nog, en de stofpluizen achter de zetel.  Ach, foert, ik zal wel in actie schieten op de laatste dag.

Ik heb nu wel een paar dingen over mezelf geleerd.  Eigenlijk wist ik ze al, maar bij deze is het bevestigd.
Eén: ik ben een introvert persoon.  Ik put letterlijk energie uit het alleen-zijn.  Pas op, ik ben heel graag onder de mensen, maar teveel is teveel.  Reken maar dat ik dit vaker ga inlassen, vanaf nu!
Twee: ik kook niet voor mezelf.  Vaak heb ik vol bewondering gekeken naar single collega's/vriend(inn)en die de moeite opbrengen om voor zichzelf dagelijks een gezonde en evenwichtige maaltijd op tafel te toveren.  En even vaak heb ik me afgevraagd of ik dat ook voor mezelf zou doen.  Wel bij deze: nee.  Dag één, en ik had al een hele voorraad diepvriesmaaltijden/pizza's/pastas ingeslagen.  't Was dat, of elke dag afhaalchinees.
Drie: moest ik echt alleen wonen, mijn huis zou eruitzien als het huis van boer Charel.  Oké, da's misschien wat overdreven, maar laten we eerlijk zijn: Man is de drijvende kracht achter het poetswerk hier.  Ook niet echt met zijn volle goesting, maar hé: ik kook voor hem, hij haalt de stofzuiger door het huis.  De rest wordt gelijk verdeeld en we stimuleren elkaar daarin.  Maar neem één van ons twee weg, en het systeem zakt ineen als een soufflé.

En kijk eens aan: ik heb zelf de tijd én goesting om hier een heel blogbericht over te schrijven!  Anders zou dit stukje kennis over mezelf teloor gaan, nu staat het hier genoteerd voor de hele wereld en voor de eeuwigheid! Ha!
Maar nu moet ik me dringend gaan bezighouden met belangrijker zaken, sorry...





4 opmerkingen:

  1. Dat moet zalig zijn. Langer dan een ochtend of middag ben ik ook nog nooit alleen geweest. Ik denk dat ik het weleens ga proberen volgende zomer, maar ik kan ons Fee (die bijna twee is)maar moeilijk uit handen geven.
    Het rare is : ik ben ook héél graag alleen.

    Ik denk niet dat ik voor mij alleen zou koken...ik zie mij dat ook niet doen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Tja, Fee is dan ook nog zo klein he... maar met een puber en een pre-puber in huis, heb ik me daar vlotjes over gezet, over het uit handen geven. ;-)

      Verwijderen
  2. Ik kom hier heel erg toevallig op jouw blog terecht... Ha! Hoe tof schrijf jij! Zo herkenbare situaties... ik moest echt gniffelen met je bericht. Ik ben ook heel graag alleen... gebeurt bijna nooit. Een keer of 2 per jaar een paar dagen maar dat is echt genieten... "mijn kot voor mij alleen"!
    Ik zie dat je al heel lang niet meer geblogd hebt... jammer! Hopelijk kom je gauw terug? Ik vond het hier plezant lezen!
    In ieder geval ben ik voor alle zekerheid volger geworden!
    Fijn weekend!
    Kris

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dag Kris! Amaai, zo leuk om hier plots nog een reactie te krijgen! Ik was deze week idd nog aan het denken om mijn blog helemaal te verwijderen, en dacht toen van neuh, nog ff wachten, wie weet... Het is inderdaad al làààààng geleden dat ik hier iets gepost heb. Ik geraak nu mijn ei meer kwijt op instagram... Nieuwe ontdekking, nieuwe verslaving. ;-) Daar moet ik eens iets over schrijven, zie: verslavingen. Dus ja, ik laat mijn blog nog even staan, en wie weet kom ik nog terug schrijven ook! ;-) Alleszins: bedankt voor je reactie! :-D

      Verwijderen