donderdag 31 maart 2016

Alleen, ik ben alléén!!

Ik denk niet dat dat ooit voorgevallen is.

Als prille twintiger ben ik thuis weggegaan om te gaan samenwonen met Man, en daarna waren er de kinderen... dus ik kan me écht niet herinneren wanneer ik voor het laatst echt helemaal alléén was thuis.
En dan spreek ik niet van één dag, of twee, maar van Vier (!) Volle Dagen en Nachten!
En ik heb verlof, dus ik moet niet eens naar het werk!
Als ik wil kan ik me gewoon opsluiten thuis en leven van wat er in de vriezer zit, zonder één mens te hoeven zien...  Zà-lig!

Dat heb ik dan ook gedaan tot nu toe, met kleine intermezzo gisteren om toch wat hoogstnoodzakelijke boodschapjes te doen.  En toen dacht ik: 'Hm, zou ik nu nog een beetje in de stad blijven om te shoppen?... Neih!' en ik heb me naar huis gerept!




Meer dan een beetje prutselen, beetje lezen, beetje tv-kijken heb ik nog niet gedaan.  Moet ik me nu schamen?  Ik had nochtans een lange lijst klaar om te doen hoor, van beetje schilderwerk tot light-lenteschoonmaak...  maar zelfs de afwas staat er nog, en de stofpluizen achter de zetel.  Ach, foert, ik zal wel in actie schieten op de laatste dag.

Ik heb nu wel een paar dingen over mezelf geleerd.  Eigenlijk wist ik ze al, maar bij deze is het bevestigd.
Eén: ik ben een introvert persoon.  Ik put letterlijk energie uit het alleen-zijn.  Pas op, ik ben heel graag onder de mensen, maar teveel is teveel.  Reken maar dat ik dit vaker ga inlassen, vanaf nu!
Twee: ik kook niet voor mezelf.  Vaak heb ik vol bewondering gekeken naar single collega's/vriend(inn)en die de moeite opbrengen om voor zichzelf dagelijks een gezonde en evenwichtige maaltijd op tafel te toveren.  En even vaak heb ik me afgevraagd of ik dat ook voor mezelf zou doen.  Wel bij deze: nee.  Dag één, en ik had al een hele voorraad diepvriesmaaltijden/pizza's/pastas ingeslagen.  't Was dat, of elke dag afhaalchinees.
Drie: moest ik echt alleen wonen, mijn huis zou eruitzien als het huis van boer Charel.  Oké, da's misschien wat overdreven, maar laten we eerlijk zijn: Man is de drijvende kracht achter het poetswerk hier.  Ook niet echt met zijn volle goesting, maar hé: ik kook voor hem, hij haalt de stofzuiger door het huis.  De rest wordt gelijk verdeeld en we stimuleren elkaar daarin.  Maar neem één van ons twee weg, en het systeem zakt ineen als een soufflé.

En kijk eens aan: ik heb zelf de tijd én goesting om hier een heel blogbericht over te schrijven!  Anders zou dit stukje kennis over mezelf teloor gaan, nu staat het hier genoteerd voor de hele wereld en voor de eeuwigheid! Ha!
Maar nu moet ik me dringend gaan bezighouden met belangrijker zaken, sorry...





woensdag 9 maart 2016

Moederliefde

Deze ochtend was ik in de supermarkt, wekelijkse woensdagvoormiddagboodschappen doen.  Afdeling zuivel :  een papa keek in de koel-kasten, zijn dochtertje (2 jaar?) liep fier alleen rond.  Kon wel, want het was nog superkalm in de winkel.
Tot dochter een béétje verder liep dan kennelijk mocht, en papa haar terugriep.  Dochter, duidelijk selectief doof, stapte doelgericht door.  Papa riep haar nog een beetje luider, en nog eens, en nog eens en besloot rap om kar in de steek te laten en achter dochter aan te lopen, want ze was al bijna om het hoekje gelopen.  Dochter, nog steeds zonder achter zich te kijken, zette het op een lopen, zo snel als haar 2(?)-jarige beentjes haar dragen konden.
Ik moest gniffelen.  Zo herkenbaar.  Zo lief en schattig.  Zo 'waar-is-de-tijd?'.
En toen een beetje van 'Goh, ik zou me waarschijnlijk kwaad gemaakt hebben, toen...'



Hoe meer ik erover terugblik, hoe meer ik denk dat ik na de geboorte van mijn zoon in een postnatale depressie gezeten heb.  Als ik terugkijk op die periode, was ik eigenlijk altijd moe, ongelukkig en... kwaad.  Ik was het mij zo niet bewust op het moment zelf, want er waren ook heel veel prachtige en blije momenten, maar al bij al...  Het feit dat ik toen meer dan 10 kilo afviel (op een jaar tijd, zoiets?)(en ik ben nochtans al niet echt zwaar van mezelf) was eigenlijk toch ook al een teken...

Een mens heeft ooglappen op, echt waar.

Ik kan alleen maar hopen dat geen van mijn kinderen er een trauma aan overgehouden heb, en alleen ik een schuldgevoel.  Dààr kan ik nog mee leven.  Ik zeg regelmatig tegen de kinderen hoe graag ik ze zie, ja ook tegen de tegendraadse en norse puber.  Ik probeer het niet alleen te zeggen, maar het ook te tonen, door ze somt plat te knuffelen en kusjes te geven.  En hoewel ik een verre van perfecte moeder ben, en behoorlijk streng (nee, zij zeggen dat niet, ik weet het van mezelf), ik probeer ze toch ook ongelofelijk te verwennen.  En hopelijk maak ik er zo prachtmensen van, die heerlijk in balans zijn met zichzelf.

Vandaag verwen ik ze met citroencake!  Benieuwd wat dat gaat worden (het spul zit nog in de oven) want het is een zelf-in-mekaar-geflanst recept.  Eigenlijk een beetje volgens dit principe, maar dan met een potje mascarpone ipv yoghurt.
Ik dacht: ik ga mijn frigo eens opruimen!  Vond ik nog een potje mascarpone van vorige vrijdag, met juist één eetlepel uit gebruikt.  Gekocht om een hapje te maken, maar nu zat ik met de rest van die pot, en eigenlijk weet ik nooit wat doen met mascarpone...  En ondanks ik heel graag tiramisu eet, ik mààk het niet graag...
Dus, redenering: mascarpone is een beetje zoals yoghurt, juist?  En wat maak ik het best met yoghurt?  Cake!  Aha!
Ik begin vol goede moed, tot mij opvalt dat mijn mengkom stilaan te klein wordt...  Ah ja Fien, gij appel!  Een potje mascarpone is dubbel zo groot als een potje yoghurt!  Had ik al gezegd dat ik soms een appel ben?
No problem: aantal eitjes verdubbeld, en een potvol citroensap bij gevoegd.  Dat had ik ook nog in de frigo staan, van vorige vrijdag.  Cocktails, you know.  Soms zie ik het groots.  :-)
Dus: citroensap erbij, deeg verdeeld over 2 bakvormen en hop! de oven in.

Twee kinderen, twee cakes!
Dat ze nu nog eens komen zeggen dat ik ze niet graag zie!  ;-)



Update, op algemene aanvraag (van Sopdet Si ;-)) : 
De cake is superlekker, en smeuïg, en... dubbel! :D  De citroensmaak mocht wat sterker, maar hé, het zijn zeurpieten die dààrover klagen! ;-)  En had ik al gezegd dat het er 2 zijn?  Njomnjom...




zondag 6 maart 2016

Badaboem!



Eerst met luid tromgeroffel het bijna-éénjarig-bestaan van deze blog aankondigen, en daarna -péts- bijna 4 maanden wegblijven...  Is dàt geen knaller van formaat?

Personal stuff, laat ik het daarop houden.  Of winterdip, kan ook.

Op die paar maanden tijd heeft de zoon (bijna 14) zich ontpopt tot rasechte puber, met puistjes en beugel en te lange armen en benen in verhouding tot zijn lichaam, haar dat overal begint te groeien, op de bovenlip incluis, en voeten als boten.

Maar daar kan ik mee leven.

Zijn humeur daarentegen... Aaargh!  Kill me!  Ik herken mijn kind niet meer!  Laat ik het vergelijken met een gremlin die je per ongeluk gevoederd hebt na middernacht...
Alsjeblieft, zeg me dat het goed komt...  en dat hij ooit nog die vervloekte tablet zal lossen!

Ik denk, zo stil in mijn hoofd: ach, zolang hij gezond is, 'relatief' goed presteert op school, niet rookt of drinkt achter mijn rug, en sociaal actief is (maw: hij heeft ook échte vrienden ipv alleen virtuele), dan is het ok, nee?
Het ergste wat hij tot nu gedaan heeft, is in het geniep chips en snoep gaan kopen, en het te verstoppen op zijn kamer om op te eten als (hij denkt dat) ik het niet weet...
Enfin, ik hoop dat dat het ergste tot nu toe is...
Probleem met de zoon is, dat hij geen dagboek bijhoudt, toeme!
Ja, ik geef toe, ik ben zo'n moeder die zou durven lezen in het dagboek van haar kinderen...

Ik weet nog heel goed hoe ik zelf was, niet op die leeftijd, ik was wel al wat ouder, maar -amaai!- ik heb mijn ouders doen afzien...  Niet geschikt voor publicatie, laat mij gewoon zeggen dat ik blij ben dat Facebook toen niet bestond.  En digitale fotografie.  Vooral digitale fotografie.  :-)  Dus, ik wil brave kindjes.  Seutjes, eigenlijk.  Probleem is dat de zoon niet akkoord is met mij, wie verstaat dàt?

Ach, ik weet dat het allemaal wel goedkomt met de zoon, ik hoop dat ik een goede basis meegegeven heb, stevig en degelijk.  De rest ligt bij hem.

Maar dàn.  Daarna komt de dochter... Dàt gaat vonken geven... :-S