woensdag 28 oktober 2015

Hello... is it me you're looking for?

Beetje stilletjes hier de laatste tijd he...
Ik heb wat pillen te slikken gehad de afgelopen maanden, figuurlijk dan.  Maar ik heb mezelf zo goed mogelijk terug opgeraapt, en als ik het allemaal een plaats heb kunnen geven, zal ik er nog wel eens over uitweiden.  De dag dat ik er mee kan lachen.  Beloofd!

Verder is het hier rustig.  Behalve dan toen de zoon besliste om uit te testen of hij sterker was dan een glazen deur.  Surprise... NOT: het werd 1-0 voor de deur.  ;-)  Gevolg: paar hechtingen, en binnenkort een stoer litteken!  Maar al bij al valt het nog mee, het had véél erger kunnen zijn!  Ook voor mijn portemonnee trouwens, gelukkig ben ik goed verzekerd... :-S

En stilaan geraak ik in najaarsmodus...  Zal wel liggen aan die sint-snoepgoed dat nu al in de rekken ligt.  En als ik aan Sinterklaas denk, denk ik aan december, ergo Kerst en Nieuw.  En ook aan veel uitgeven.  En mijn portemonnee is nog aan het bekomen van de dure maand september.  :-S




zondag 4 oktober 2015

Nachtelijk bezoek

Awel, een tijdje geleden: het was vrijdagavond, we waren veel te laat voor TV blijven plakken alvoor te gaan slapen.
Ik checkte op weg naar bed even of de voordeur op slot was, en dacht nog bij mezelf: "Wat een heldere maan!  Je ziet zo goed de schaduwen van alles, precies of het is dag!" en dan... zie ik plots een schaduw van iemand op onze oprit!

AAAAARGH!!

Ons buitenlicht sprong aan, want we hebben zo een 'oog' dat beweging detecteert, en ik zie een jonge gast zonder verschieten of verpinken naar vanachter (richting tuin) toelopen!
Ik stond letterlijk met mijn mond open, zonder iets te kunnen zeggen!

In paniek riep ik Man, die al naar boven was, en nog voor hij terug beneden was, zie ik die jongen op zijn gemak terug richting straat wandelen!  En op datzelfde moment zag hij mij ook staan!

AAAAARGH!!

Een seconde lang zijn we zo blijven staan, oog in oog, hij en ik even geschrokken denk ik.
En dan gebeurt alles tegelijk:
Ik: draai, draai, draai aan de sleutel om de voordeur terug open te draaien (Jezus, waarom duurt dat zo lang??? Hoeveel keer moet ik zo draaien??)
Man: stormt de trap af, half uitgekleed maar klaar om zijn gezin te verdedigen met zijn tanden als het moet
Jongen: neemt de voeten alsof zijn leven ervan afhangt...

Uiteindelijk: no harm done, de vogel was gaan vliegen en we hebben hem nadien niet meer teruggezien.
Waarschijnlijk een gast die dacht door te steken via onze tuin na een nachtje stappen, en toen hij zag dat dat niet ging, keerde hij weer.

Maar nu, zoveel later, ben ik nog altijd niet op mijn gemak.  Elke keer als ik nu ga slapen, kan ik het mij niet laten om een paar minuten te drentelen bij de voordeur met het idee dat er iemand plots gaat verschijnen uit het niets.
Alle gordijnen moeten zeker dicht bij valavond, en liefst doe ik ook alle binnendeuren op slot.

Maar ik vind het vooral vreselijk dat - ook al is er in feite niets gebeurd - mijn gevoel van veiligheid verdwenen is, en ik neem dàt die jongen heel kwalijk!  En ik besef dat we nooit zullen terugkeren naar die tijd dat de achterdeur gewoon heler dagen van het slot bleef, of dat je je fiets los voor je deur kon laten staan zonder dat hij gestolen werd...
Ben ik nu onnozel naïef en nostalgisch?  Of onnodig pessimistisch?  :-(