zondag 27 september 2015

RIP, Napoleon...

Napoleon is ons roodborstje.  Het roodborstje dat in onze tuin woont, al jaren.  Waarschijnlijk is het de zoon, kleinzoon, of achterkleinzoon van het eerste roodborstje dat we hier zagen (hoe oud wordt een roodborstje?), maar alleszins, in ons hoofd zijn ze allemaal mannelijk en noemen ze allemaal Napoleon.
En vanavond is Napoleon - verblind door de ondergaande zon? - tegen onze ruit gevlogen.
Op slag dood.
Het ga je goed, Napoleon, hierboven wachten Tchipke, Bonnie & Clyde, Blinker, vele kipjes en ontelbare goudvisjes op jou.
Doe ze de groeten van ons, en zeg hen dat we ze missen, allemaal...



vrijdag 25 september 2015

De neiging van de courgettes.

Kan tellen, als titel, nee?
De neiging van de courgettes...
Want courgettes hébben wel degelijk een neiging.
Ze zijn op hun gemak lief en klein te wezen aan de courgetteplant, je draait je 5 minuten om, en als je weer kijkt: hop!  zijn ze ontpopt tot een courgette waarmee je iemand kan doodslaan.
Dàt is de neiging van de courgette.

Ken je dat niet uit je eigen tuin?  Dan ken je zeker iemand die je 'plezier' wil doen met zo'n moordexemplaar.  Ben ik juist, of ben ik juist?
Toen ik nog een onervaren kok was, was ik daar zelfs dankbaar voor: "Wow!  Zo'n ding!  Da's vast zijn/haar mooiste exemplaar!  Die moet mij nogal graag hebben om juist dàt aan mij te geven!"
Jong en naïef, zeg ik u! ;-)
Ondertussen weet ik wel beter: zo'n monster heeft maar een buitenste laagje lekker vruchtvlees, de rest is pit en moos moes.  Hoogstens goed om soep mee te maken.

Dus.
Voor als de courgettesoep je oren uitkomt en je wat inspiratie zoekt: gevulde courgette!

"Fien, ge zijt een Appel!", hoor ik u zeggen.  Ah ja, zo'n gigacourgette kun je moeilijk vullen om er dan met 4 van te eten.
Wel voorwaar, alles zit 'm in het snijwerk!
Aanschouw mijn ingeving van vandaag, tadaaaa:



Voor mijn simpel brein zegt één foto meer dan duizend woorden, maar voor wie niet heel wakker (meer) zou zijn: u snijdt de courgette niet in 2 in de lengte, maar in 6 in de breedte!  Hol uit, maar hou zowel opzij als onderaan een centimetertje 'wand'.

En dan: vullen maar!  Als de gekozen vulling rauw is (gehakt ofzo), kwak je alles in de rauwe courgette en zet je ze 30 à 40 minuten in de oven.

Ik ga voor een vegetarische vulling, en dat is meestel al gekookt, of toch niet meer rauw als in 'rauw vlees'.
Dan is het wel gemakkelijk om de courgette voor te koken.
Simpelst: 5 minuutjes in de microgolf.
Kruid dan de binnenkant met peper/zout, hevel over naar de vuurvaste ovenschaal, en vullen maar!
Use your imagination, zou ik zo zeggen.  Of verwerk uw restjes van de afgelopen week, zoals ik.

Ditmaal ging ik voor couscous, met erbovenop een laagje spaghettisaus (restjes, restjes, allemaal restjes).



Gezien de putjes dan nog niet gevuld waren, heb ik erboven een toefje parmezaan gedeponeerd (vond efkes geen ander werkwoord), om dan te eindigen met nogmaals een dun laagje couscous en een klontje boter.
Oven in gedurende...  euh... net zolang ze een mooi kleurtje hebben.  20 minuutjes?  Zoiets?



Zijn het geen beautiezzz?  Serveren met de rest van de restjes, hier: nog couscous, shii-takes (gesauteerd met look, hmmm...) en kerstomatensalade.
Een koningsmaal! :D


woensdag 16 september 2015

Slik...

In januari van dit jaar verjaarde ik met een mooi rond getal.  Het was even slikken, maar de wereld is niet blijven stilstaan, ik ben overnacht niet plots spierwit geworden, en mijn collega's herkenden me zelfs toen ik 's maandags weer op het werk verscheen.

Ter gelegenheid van diezelfde verjaardag kreeg ik een parfumerie-bon cadeau.
Zà-lig!
Sommige mensen haten het, ik vind het de max: cadeaubons!
Je bent een eerste keer verrast (meestal aangenaam) als je de bon krijgt, je kan je maandenlang verkneukelen op wat je zal kopen, en als het jaar bijna om is, heb je nog eens plezier op het ogenblik dat je'm verzilvert!  Zo werkt het bij mij toch!

Zodus is het ook verlopen met mijn parfumbon.  Voorpret bij het krijgen, regelmatig in de shop binnenspringen en aan alles gaan ruiken, 9 maanden later (hoe toevallig is dàt? ;-)) eindelijk overgaan tot de aankoop van mijn baby!

En de pret kan niet op, want bij aankoop van iets krijg je er altijd staaltjes bij, van parfum en andere verzorgingsproducten.
Maar nu vraag ik u:
IS HET DAN ECHT NODIG OM ANTI-RIMPELCREME MEE TE GEVEN, EN FOND DE TEINT DIE OUDERDOMSVLEKJES VERDOEZELT?
SERIEUS?
 >:-(



zaterdag 12 september 2015

Stokjes - the sequel

Gisteren sprak ik over mijn haat-liefde relatie met stokjes.  En vandaag leef ik met uit met de antwoorden!  Dat noemt men nu het plezier rekken, zie!
Pas op, ik had het ook kunnen spreiden op 3 of 4 dagen!  Lucky you, ik zal de spanning niet opdrijven en jullie verlossen van de onverdraaglijke nieuwsgierigheid! :D

Ik kreeg het stokje toegeworpen door Meisje, en aangezien ze een hele lieve is (en ik haar nog altijd een ruilcadeau tegoed moet :-S), maak ik er prompt werk van!

Drie dingen in mijn tas

De 'speciallekes' dan, want de gebruikelijke interesseert waarschijnlijk niemand:
- een dwarsligger
- een aansteker, hoewel ik niet rook
- een in-geval-van-nood-koek, die ik eigenlijk niet lust maar daardoor écht hou voor in geval van nood.  Als ik honger heb, word ik agressief, dus geloof me, iedereen is beter af zo.

Drie dingen op mijn bureau

Mogen het ook duizend dingen zijn?  Grapje!  Allé, mijn man vindt het niét grappig, want het zijn er effectief wel duizend...  Maar hier beperk ik me dus tot 3:
- mijn naaimachine
- een 20-cm hoge stapel oude tijdschriften (don't ask)
- achtergelaten speelgoed van de kinderen.  Daar dienen bureaus voor.  "Toch, mamaaaa?"

Drie favoriete meubels thuis

Met stip op nummer één: mijn bed.  Zaaahaaalig!  Ik ga hier geen reclame maken, want ik verdien er toch niets aan, maar het is een goed merk, zijn geld meer dan waard!
Op nummer 2: de salontafel.  Een groot, houten geval, beetje verweerd en wankel, maar het was ons eerste aangekochte meubelstuk, van man en ik, en ik hou er gewoon van.
Op nummer 3: onze eettafel.  Vooral uit praktische overwegingen: eindelijk een tafel die we kunnen uitklappen en (bijna) groot genoeg is voor heel de familie, als die op bezoek komt.

Drie favoriete fruitsoorten

Blauwe bessen, mango en frambozen. En kersen.  Lychees.

Drie blogs die ik dagelijks bezoek

Ik volg de blogs die ik interessant vind via Bloglovin'.  Dus er echt speciaal naartoe gaan om te kijken of er een nieuw bericht is, doe ik niet.  Dan maar de eerste blogs die ik ooit gevolgd heb:
- http://madamezsazsa.blogspot.be (zoals heel België, ik weet het)
- http://jongesla.com (zoals heel België, ik weet het, ik ben echt niet origineel)
- http://kitchenarytales.blogspot.be (gestopt denk ik, helaas, spijtig want my kind of humor!)

Drie liedjes die ik niet uit mijn hoofd krijg

Deze morgen hoorde ik de Crash Test Dummies (MMM MMM) en dat neurie ik nog steeds.  Niet erg, het is een tofke!
Verder begin ik spontaan vaak "Sti-hille Naaacht, Hei-lige Naaaacht... " te zingen.  Ja, zelfs putteke zomer.  Ik weet ook niet waarom.  :-S
En heel vaak komt dit liedje naar boven:



Drie dingen waar ik op dit moment aan denk

Straks naar de bib, welke boeken moeten binnen??  Morgen zelfgemaakte perentaart, njom njom...
Vanavond ben ik alleen thuis, maw een groot pak chips voor mij alleen zonder te moeten delen, mwoehahaaaa...
(Ja, ik schaam me.  Allé, eigenlijk niet.  Ik ben gewoon een slecht mens.  Als het op chips aankomt.)

Drie bloggers met een leuke persoonlijkheid

Zovele leuke vissen in de Blogvijver... Ik kan me heel goed inleven met Korreltje Zout, misschien omdat we qua leeftijd wat overeenkomen, en beetje even oude kindjes hebben?  Verder schrijft Des altijd ongelooflijk toffe en eerlijk spontane stukjes.  En met Romina lig ik altijd in een deuk, super gewoon!

Drie favoriete sporten

Serieus?  Sporten?  "AppelFien" en "favoriete sport" samen in één zin, dat bestaat niet.  Ik zou kunnen zeggen: zwemmen, maar beeld je daar dan bij in: beetje plonzen in een zwembad tijdens de warme vakantiedagen.  Of: gezellig aan de rand met een boek terwijl de kinderen de glijbaan keer op keer afglijden.
Sport 2 zou kunnen zijn: yoga.  Zoù.  En beeld je dààr dan bij in: AppelFien midden in een groep 65-plussers, die allen leniger en soepeler zijn dan zij.
Sport 3 moet ik passen, tenzij denksport mag meetellen.

Drie dingen waar ik gelukkig van word

- Mijn kinderen (cliché 1)
- Een hagelwitte sneeuwlandschap, zalig winterzonnetje, kop dampende warme chocolademelk in de hand (cliché 2)
- Zomer, Grieks eilandje, rand van het zwembad, goed boek én cocktail bij de hand (cliché 3)

En de werkelijkheid:
- ruziënde kinderen
- vuile dretsige sneeuw en dikke rode loopneus (en giet maar wat rhum in die chocomelk, verd*mme!)
- Zomer, Grieks eilandje, rand van het zwembad, goed boek én cocktail bij de hand: check!  Maar ook: omsingeld door luidruchtige Duitse toeristen (Ein, zwei, zaufen!) en hun 1000 kinderen

Pessimistisch? Ik?  Neuh... ;-)

Drie favoriete quotes

- Omdat ik het zeg.
- Mama weet alles.
- Wacht maar tot je later zélf kinderen hebt!
(alle 3 even hard gehaat door mijn kinderen)

Drie vakantiebestemmingen

New York, Japan, Zuid-Afrika.
Ge ziet, ik ben niet moeilijk.

Drie dingen die ik dit jaar nog wil doen

Weekendje weg met man (liefst romantisch), de vriezer ontdooien (vorig jaar overgeslagen, nu metersdikke ijslaag), aan de moestuin beginnen (eerst man overtuigen.  Misschien iets voor tijdens het romantisch weekendje?)

Drie bloggers die het stokje toegeworpen krijgen

Sandra, Sillie en Miss Milla: geen ontsnappen aan!
Als je goesting hebt, of course.  Jullie zijn mijn kinderen niet, jullie moéten niet doen wat ik zeg. ;-)
En wie ook nog wille, rape het stokje op!




vrijdag 11 september 2015

Stokjes

De haat-liefde relatie met stokjes...  moet ik het uitleggen?
Je krijgt een stokje toegeworpen, en dat streelt toch zò ontegenzeggelijk (is dit wel een bestaand woord? :-S) je ego...
Iemand, die je nog nooit in het echt ontmoet hebt, heeft aan jou gedacht.
Puur gebaseerd op de inhoud van je - ok, toegegeven: spontane, humoristische, spannende en onweerstaanbaar goed geschreven, kuch - stukjes voor je blog, heeft iemand beslist dat jij, ja jìj, die ene bent die het waard is om de vragen te beantwoorden!

Ha!

Dat doet iets met een mens!
Met mij toch.
Een kinderhand is gauw gevuld?  Hell yeah!  Give it to me, baby!

En dan slaat de twijfel toe: ben ik wel interessant genoeg?  Wie heeft er wat aan of ik 's ochtends havermout of spek met eieren eet?  Wie wil weten wat mijn lievelingskleur is, of wat staat op lijn 6 van pagina 3 van het boek dat ik nu aan lezen ben?  Niemand toch?? Toch?
En geef toe, niemand, maar ook nie-mand geeft het stokje graag door?  Aan drie, of zés, of ach waarom niet, we zijn nu toch bezig, aan twààlf andere bloggers.
Hell!
Want stel dat niemand je stokje opraapt?  Of dat je stokje al overal rondgeweest is, en jij eigenlijk de lààtste sukkel was die het kreeg?  Wel?  Beeld je eens in?? Pure horror...

En zo verandert binnen de minuut iets wat ontegenzeggelijk (ik heb het gegoogled! het bestaat!) ego-strelend was, in iets ik-werp-me-in-de-afgrond-waardig.

Maar kom, Drama-Queen-Fien zou geen drama-queen zijn, moest haar gemoedstoestand niet sneller keren dan... iets dat snel keert.
(Ik had even geen inspiratie, mijn excuses hiervoor).

Dus gezwind pak ik het stokje op (hup!  heb ik direct mijn work-out voor vandaag achter de rug!)  en tover ik fluks en monter pareltjes van antwoorden op deze vragen, en wel mét de lach!  Ok, die kunnen jullie niet zien, maar die ìs er wel, erewoord! :-D

En morgen kunnen jullie die antwoorden hier lezen!  Anders wordt het een log van hier tot in Tokyo, en dat vindt niemand fijn.


zondag 6 september 2015

Over rimpelige appels

Er was eens een mama die, met het nieuwe schooljaar in het verschiet, elke week flink voor haar kindjes gezonde kost wou kopen.  In al haar naïviteit kocht ze, jawel, fruit.  Lekker, sappig, zoet fruit, boordevol vitamines, met liefde uitgekozen tussen het massale aanbod van de supermarkt.
Een onmogelijke opdracht?
Niet voor deze mama, nee!  Ze zocht de blozendste appels, de geurigste meloenen, de pitloos-ste druiven, de eerlijkste bananen...  en kwam elke week opnieuw met de mooiste en lekkerste stukken thuis.

En gaven haar kindjes haar uit dankbaarheid 1000 kusjes, roepend van "Oh mama, wat verwen je ons toch deze week opnieuw!!" ?
Neuh.
De kinderen, die ondankbare mormels die zich bekeerd hadden tot de koekjes-, snoepjes- en chipsgoden, lieten op een paar stuks na al dat lekkere fruit links liggen...  snif!
(Wie heeft er nu al traantjes in de ogen?)

Mama deed dan maar haar best om al dat lekkers zelf op te eten, met hulp van Papa dat wel, maar kon het toch niet verhelpen dat er - alweer - appels lagen te verrimpelen onderaan de fruitschaal.
Wat doet een mens dan?
Appelmuffins maken!



Hieronder het recept van de o-zo-onwaarschijnlijk lekkere Appelmuffins met Kaneel!  Waarom dit recept proberen, en geen andere van de tienduizend die er al bestaan en online te vinden zijn?
Gewoon, verandering van spijs doet eten, en wie weet, misschien is dit nog nét een tikkeltje lekkerder...  Beeld je in dat je dàt zou missen!  Zou je daarmee kunnen leven?
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit géén recept van mezelf is, maar gevonden werd in een tijdschrift (je weet wel, die met een insectennaam).

Zodus:

Appelmuffins met Kaneel :

Ingrediënten:

375 g zelfrijzende bloem
125 g lichtbruine suiker
1 kl kaneel
2 eieren
250 ml melk
160 g gesmolten boter
3 appels

Werkwijze:

Verwarm de oven voor op 210°C.  Maak een muffinblik met 12 muffins klaar.  Allé, maak er eigenlijk   één van 12 en één van 6 klaar, want ik weet niet hoe dat komt, maar als een recept voor 12 muffins is, heb ik eigenlijk altijd méér dan genoeg voor 18!  Zal wel aan mijn muffinblik liggen... :-S

Zeef de bloem geduldig, of kap hem gewoon in een grote kom (yeah! witte bloemlaag overal! :D).  Meng met de suiker en het kaneel. Maak een kuil in het midden.

Klop de eieren los met de melk, en giet in het kuiltje.  Voeg dan ook de gesmolten boter bij, en roer met een houten lepel tot alles net gemengd is, en niet langer.
Waarom een houten lepel?  Geen idee.  Het staat zo in het oorspronkelijk recept, dus doe het maar.  Als je avontuurlijk wil leven, doe het dan eens met een gewone metalen lepel, of o horror! met een garde, en vertel mij nadien of uw muffins ontploft zijn ofzo.  Ik heb het risico nooit genomen.  I'm a chicken.

Nu het laaaaangste werk (ik doe dat niet graag): schil de appels en snij in blokjes.
Doe ze bij het beslag en meng.



Dan:
Recept: "Vul de (12) vormpjes voor 3/4 met beslag"
Fien: "Vul de 18(!!) vormpjes goed vol, tot ze een beetje bol staan"

En dan zijn Recept en Fien het weer eens: zet 20 tot 25 minuten in de oven.
Geniet alvast van de geur... aaah...  :D



Zijn het geen beauties?  Eat this, kids!
En vergeet niet volgende keer in de supermarkt weer wat te veel appels te kopen... ;-)


vrijdag 4 september 2015

No hurry, no worry...

Ik ga voor een no-stress schooljaar!  Ben het beu om opgejaagd te zijn overdag, en slecht te slapen 's nachts.
Na deze wonderlijk deugddoende zomermaanden weiger ik resoluut om opnieuw op die zotte paardenmolen te springen, waar je na 10 maanden dolgedraaid van af geworpen wordt!  No way, uhm uhm, niet. met. mij!

En, hiervoor heb ik een strak plan!  't Is te zeggen: ik heb geen plan!  Ik ga géén plannen maken waar ik me bijgevolg toch niet aan kan houden.
Wel ga ik ontstressen!
Ik beschouw mijn lichtjes-blubberig-lichaam als een ballon (hm, ik had precies liever een andere vergelijking... :-S  Maar kom!): 's morgens op springen na opgeblazen (= vol energie) na een verkwikkende 8-uren nachtrust, en ik ga me niet laten leeglopen overdag!
Vergaderingen, bergen werk, jengelende kinderen, alles kost energie: ballonnetje raakt leger en leger... ok, maar ik ga mezélf oppompen!  Pauzes inlassen!  Wandeling maken 's middags ipv rap rap broodje aan bureau eten!  Deugddoend badje 's avonds!  Yoga herpakken!  OP TIJD NAAR BED gaan!!

En aan die blubberbuik ga ik ook iets doen, ik weet nog niet goed wat, want veel dingen hou ik niet vol (lees: sporten), maar vele kleintje maken misschien toch echt één groot?
Gedaan met cocktails en aperitiefjes, beetje buikspieroefeningen of 'planken' (kennen jullie dat?  De eerste keer hield ik het 30 seconden vol.  Met bibberende armen.  :-S), chips enkel in het weekend!  Helemààl stoppen kan ik niet.  Maar op termijn hoop ik over te schakelen op dit:



Ik vergelijk het met iemand die probeert te stoppen met roken.  Het zijn toch ook de uitzonderingen die puur op wilskracht kunnen stoppen?  Velen hebben hulp van patches, kauwgommen, pilletjes, hypnose, whatever...?
Nu nog lekkere receptjes vinden en... mens sana in corpore sano, here I come!  :D


dinsdag 1 september 2015

Update na vakantie: de beoordeling.

Hé-mel!  Is het zo lang geleden dat ik hier geweest ben?  Aargh, duusd keer sorry, da's dus de vakantie he.  En ik moet zeggen, het was een zaaalige vakantie.

De zomermaanden beginnen met 2 weekjes azuurblauwe zee, witte huisjes met blauwe blaftuurtjes, pootjes omhoog en cocktail bij de hand, aaaaah...  Geef toe, het kàn erger.


Wie hoor ik daar zeggen dat het leven hard is? ;-)
En zal ik eens wat zeggen?  De zomervakantie is zo goed begonnen, en het is niet meer gestopt!

Ok, ok, ik moest dan wel terug naar 't werk, de kinderen hosten (verleden tijd van hossen, euhm...) van 'bivak' over 'weekje-zee-met-schoolkameraad-en-zijn-ouders' tot 'kamp van de CM' en elk weekend wachtte een berg vuile was op me, toch was het zalig.

Buiten die was heb ik trouwens niets gedaan, moet ik me nu schamen?  Ik kwam 's avonds thuis van het werk, moest niet koken want er wachtten geen kinderen op mij, en dus konden man en ik gewoon lekker ongezond doen (McDo!! PizzaHut!!  Frituur!!).  En dan?  Dan plofte ik neer in het zonnetje op het terras met een goed boek bij de hand.  En een cocktail.  Oeps. ;-)

Euh, onnodig te zeggen dat :

1) ik drie kilo bijgekomen ben :-S

2) mijn huis smerig vuil was :-S

U leest het goed: was!  Want ik heb me uiteraard herpakt,  vooral de afgelopen dagen.  Het prachtige regenweer van vorige week was ideaal om de draad weer op te pikken.  Het huis is afgestoft, gestofzuigd, gepoetst en onherkenbaar opgeruimd! Ha!

Dat was dan ook de gemakkelijke van mijn twee opdrachten.
Huis kuisen: check!
3 kilo afvallen: euh...

Beoordeling: na 2 maanden zomervakantie heb ik een proper huis, en heb ik een blubberbuik.  :-(
Een blubberbuik.
Blub-ber-buik.
Als ik het vaak genoeg zeg, zal ik misschien de moed vinden om er iets aan te doen.
Zoals stoppen met chips eten 's avonds.
Ik word al triestig gewoon van het op te schrijven, zucht...

Allé, om te eindigen op met een positieve noot, nog wat sfeerbeelden :D





Oeps, die laatste hoort er niet bij!
Hmmm, koekjes...