zondag 29 maart 2015

Weekend in 10 zinnen

Bij Romina las ik over haar dag van gisteren in 10 zinnen.  Er zijn zinnen waarbij ik me héél rare dingen inbeeld.  ;-)

Omdat ik nu eenmaal zo ben, ga ik haar schaamteloos kopiëren, behalve dat er bij mij niet zoveel interessants in één dag gebeurt, dus voer ik maar "Een Weekend In 10 Zinnen" in, met 'weekend' ruim gerekend: van vrijdagavond tot zondagavond:

- Frietjes van de frituur... :D
- Als de kinderen van huis zijn, gaan de ouders naar de cinema!
- "I'm consciousness. I'm alive. I'm Chappie."
- Als de kinderen van huis zijn, maffen de ouders tot de noen.
- Als de kinderen van huis zijn, gaan de ouders een hele dag naar de sauna (mét massage!).  We're bad...
- Terug naar de werkelijkheid: kinderen ophalen.  Gelukkig dat we ze zo graag zien, maar we genieten toch eens af en toe van een dagje zonder... ;-)
- Zondag, iedereen is (terug) thuis en zich dan toch nog overslapen...
- Aaargh!! En het uur is veranderd ook nog!!  F*ck!!
- Toch nog op tijd, oef: eten Broederlijk Delen:



- Zetel.  Eén woord kan ook een zin zijn, nee?




woensdag 25 maart 2015

Verantwoorde-moeder-kost

Ik kuiste eens mijn voorraadkast uit...
En ik vond een aantal zaken die kort tegen de vervaldatum kwamen (en een paar die erover waren, maar daar ga ik nu verder over zwijgen).
Onder andere quinoa.  Ooit gekocht, nooit iets mee gedaan...  ik zal wel niet de enige zijn die dat voorheeft? ;-)

Na mijn food-debacle van gisteren is quinoa natuurlijk een ideaal inhaalmanoeuvre.  Van Onwaardige Moeder naar SuperMama in nog geen 24 uur!  Ha!

En wat eten we erbij?  Een curry.  Leek me veilig als combinatie met het onbekende quinoa.
En omdat ik ook eens wil stoefen en omdat het best lekker was, hierbij het recept:



Aloo Gobi Mutter (à la AppelFien):

3 dikke aardappelen, in blokjes
1 kleine bloemkool, in roosjes
150 g doperwtjes (diepvries is ok)
1 à 2 uien (versnipperd, of in ringen...)
2 teentjes look (in plakjes)
1 theelepel kurkuma
1 theelepel chilipeper (vlokken)
2 theelepels currypoeder
2 theelepels komijnzaad
+/- 1dl room

Bereiding:

Kook de aardappelblokjes en de bloemkoolroosjes beetgaar, of stoom ze, bijvoorbeeld in de microgolf.  Giet af en zet opzij.
Doe (olijf)olie in een pan met dikke bodem.  Voeg uien toe en laat glazig worden.  Draai het vuur lager.
Voeg look en specerijen toe, bak even mee tot de geuren vrijkomen. (mmmnjam!)
Voeg dan de groentjes toe, voeg ook de room toe.
Dek af en laat op een heel zacht vuurtje verderpruttelen, zo'n 15 à 20 minuten.
Juist genoeg om de quinoa klaar te maken, eigenlijk. (Hoe? Volg de aanwijzing op je verpakking!)
Of geef er rijst bij, of chapati, of niks. :-)

Opmerking: Ik voeg geen zout toe tijdens het koken, want ik kruid graag nadien af (op het bord) met fleur de sel.



dinsdag 24 maart 2015

Ik bak pannenkoeken in de pannenkoekenpan!

Eerst soep met broccoli.  Om mijn geweten te sussen, ge weet wel...



En dan als avondeten: pannenkoeken...



Moet kunnen vind ik.  Ik kan niet elke dag een gezonde en verantwoorde 3-sterrenmaaltijd op tafel toveren.  Soms heb ik er gewoon géén zin in.  Dus: slummy mummy of yummie mummie?  Ask the kids.  Kids happy, me happy.  :)





zondag 22 maart 2015

Wij overdrijven niet!

Eerder deze week las ik een eigenlijk wel schokkende log bij Romina.  Ik hinkel altijd wat achterop, blijkt wel, want dit was al efkes bezig op blogs en in columns enz.  En ik postte als comment bij Romina dat ik redelijk gespaard gebleven ben van zulke dingen.
Echt.
Ik kon me niet herinneren dat ik zoiets meegemaakt had.

En gisteren zat ik met Man in de zetel, en keken we naar het laatavondjournaal.  En #wijoverdrijvenniet passeerde als item.  En Man vroeg of ik ook...?  En toen nam ik de tijd om er echt over na te denken.  En toen besefte ik dat ja, ik ook.  Dingen die ik afgedaan had als 'bwah, iedereen komt dat wel tegen...'
Maar dit is niét normaal, mensen!

Ik, als wat, dertienjarige?  In de meubelwinkel, mét mijn ouders nota bene, en de ongezonde interesse van de oude verkoper...  Gedegouteerd zijn mijn ouders weggegaan.  Ik was nog zo 'bleu' dat ik zelfs niet snapte waarom ze zo'n drama gemaakt hadden in de winkel.

Of ik, als leerlinge in het middelbaar.  Een meisjesschool...  onweerstaanbaar voor maniakale masturbeerders aan de overkant van de straat.

En later, ik pendel tussen hogeschool en thuis: de potloodventer die in de trein rechtover mij komt zitten met zijn spel uit zijn broek...

Als twintiger: ik vier carnaval als een onbekende in mijn billen knijpt...  Die heeft dan wel mijn hand in zijn gezicht gekregen.

Wat ik niet zou gedurfd hebben onlangs, toen ik lastiggevallen werd in een Brussels station.  Heb mij uit de voeten kunnen maken, maar niemand die ter hulp kwam.  't Was nochtans piekuur, volk genoeg... :(

En Man werd er stil van.  We zijn nu zoveel jaren samen, en ik had dit nooit verteld.



zaterdag 21 maart 2015

Gift to myself

Vrijwilligerswerk in de oxfam-wereldwinkel is o zo slecht voor mijn portefeuille...
Ik verklaar me nader.
Dees zag ik blinken in de rekken:



En ik zei tegen mezelf: als het deze middag niet verkocht is, koop ik het!



En natuurlijk had ik het vijf minuten later al opzijgezet om zelf te kopen.



Just because I'm worth it! ;-)
En voor het goede doel, dan nog!
Nu nog sushi maken.  :D
En zolang gewoon regelmatig eens uit de doos halen om te bewonderen.
Het kleine meisje in mij is zoooo gelukkig nu! :)



vrijdag 20 maart 2015

Vrienden?

Aaah, vrienden...  Ze geven je leven zin, ze zijn een rots in de branding...  
En soms zijn ze flauw.
Er zijn zo van die vrienden die je moppenboekjes geven op je 40ste verjaardag.  Moppen over 40 jaar worden, wel te verstaan. 
Yep.
En het erge is: vrienden kiés je.  Het is niet zo dat je ermee moét leven, zoals met familie.
Misschien zegt dat iets over jezelf, als je vrienden hebt die je flauwe moppenboeken geven als verjaardagsgeschenk.  Dat je sterk in je schoenen staat?  Dat je over een gezonde portie relativeringsvermogen bezit?  Dat je vrienden flauw mògen zijn bij jou, als ze dat willen?



Ik heb het boekje gelezen, en eerlijk: ik vond het eigenlijk wel kostelijk. :)
En wat zegt dàt over mezelf?

Er zijn zelfs een paar quotes dat ik met jullie wou delen, kwestie van te zien of er nog mensen in het publiek zijn met een flauw gevoel voor humor.
Kom op mensen, maak je kenbaar!  Macht aan de flauwe plezanten!  ;-)

De mooiste fabeltjes over 40 worden:

- Met jouw levenservaring ben je voortaan een bron van kennis en wijsheid - alleen jammer dat niemand nog naar je luistert
- Nu je 40 bent, ben je op je mooist - dat belooft wat voor de volgende jaren

Wat je nooit meer zult kunnen:

- De taillemaat terugkrijgen van toen je 18 was
- Opnieuw je eigen teennagels kunnen afbijten
- Je problemen ontgroeien

Minder leuke dingen om naar uit te kijken:

- De eerste keer dat de kleren uit je jeugd opnieuw in de mode zijn
- De eerste keer dat je kinderen vertellen dat ze in de geschiedenisles geleerd hebben over dingen die in jouw tijd zijn gebeurd!

Schokkende momenten:

- Je eerste grijze schaamhaar
- Beseffen dat veel mensen die geboren zijn in de jaren 80 (of 90!) nu een fulltime job hebben en dat sommigen van hen veel meer verdienen dan jij
- Je nieuwe baas is jonger dan jij
- Je begint op je moeder/vader te lijken

40 zijn betekent...

... dat je te oud bent om verzorgd te worden door je ouders, maar te jong om verzorgd te worden door je kinderen - je staat er alleen voor!

Nostalgie voor de veertigplusser:

- Toen cassettes nog de laatste nieuwe snufjes waren (walkman!!)
- Toen surfen nog iets te maken had met een plank en water
- Toen sciencefictionfilms zich nog afspeelden in het jaar 2000



Hopelijk hebben er een paar min-of-meer-leeftijdgenoten geglimlacht, want de jongeren, die hebben zekers allang afgehaakt!  Die luisteren toch niet naar mijn spuien van kennis en wijsheid! ;-)



woensdag 18 maart 2015

Er was ons zon beloofd vandaag.

Haal zelf de zon in huis. Ge zijt nooit zo goed bediend als door uzelf.






maandag 16 maart 2015

Blog: de ideale wereld?

Griet, van de blog EmmaEnMona gooit een steentje in de rimpelloze vijver van blogland.

Rimpelloze vijver, ik overdrijf natuurlijk, en als "nieuwke" heb ik waarschijnlijk niet veel recht van spreken, maar toch...
Ik heb het nu even niet over wel of geen reclame op je blog.  Voor mij is het (té?) simpel: ieder doet wat hij wil.  Als je het als volger niet wil lezen, sla het over.  Ik ken blogs waar reclame aangekondigd wordt in de titel, zodat wie niet geïnteresseerd is onmiddellijk weet dat het om een reclame-log gaat.  Ideaal, nee?


Wat mij wel stof tot nadenken gaf, is het ander onderwerp dat Griet aansnijdt:  in blogland is altijd alles rozengeur en maneschijn, met een vleugje engelenmuziek erbovenop.
Eerlijk is eerlijk: ik lees ook liever leuke verhalen bij andere bloggers.  Ik verkneukel me er niet in om de miserie van een ander te kunnen lezen.  Ook op tv kijk ik liever niet naar "reality"-programma's (denk aan mensen met verzamelwoede e.d.)  

Toch kan ik ook eens genieten van 'bloopers' die met de nodige zelfspot gebracht worden: naaiprojecten die compleet de mist in gaan, omkeerbare kleedjes die niet omkeerbaar blijken omdat er hier of daar een naad toegenaaid werd wat niet mocht, te kort geknipte broekspijpen wegens foute metingen enz.  
Of cake die instort als je'm uit de oven haalt, aangebrande koekjes omdat je aan de telefoon zat, de groenteschotel die oneetbaar blijkt en je uit miserie aan de kippen voedert.
Plukken stofwolk onder de sofa, de stapels strijk van een maand geleden, de manshoge netels in de tuin...
Moet ik voortdoen?  En ja, sommige van deze voorbeelden zijn autobiografisch.

Als zoiets geplaatst wordt, laat je ook je 'menselijke' kant zien, leer je dat zelfs de allergrootsten ;-) eens een minder dagje hebben, en vooral: je leert ervan relativeren!  En probleemoplossend denken. 







Oproep aan alle al-dan-niet-'perfecte' bloggers van blogland:
Iedereen moet dringend meer bloopers op zijn blog plaatsen! ;-)



zondag 15 maart 2015

Zondag, bakdag.

Eigenlijk was het Zaterdag, bakdag. Maar dat bekt niet zo goed.


1)  Neem een potje yoghurt, 4 eieren van eigen kweek, 3 potjes suiker en 3 potjes zelfrijzende bloem, plus genoeg vetstof (één potje olie, bijvoorbeeld).



2)  Do your magic thing.



3)  Bak in voorverwarmde oven, zo'n 45 minuten à 1u op 180°.  Of oneindig lang op 100°, als je eigenlijk vergeten was hoe laat het was voor je er aan begon en je eigenlijk feitelijk dringend ergens moest zijn.  Doe sowieso op het einde de saté-prikker-test.






4)  Enjoy.



5)  Snij alles op, stop in doos, verduister alle bewijsmateriaal en ontken in alle talen dat je eerder die dag al een stuk gegeten hebt.







zaterdag 14 maart 2015

Geluk zit 'm in...

Die kleine dingen he...

Die kleine dingen waar ik het geluk in vind. 
Nu, met de lente in het land, de zon die schijnt, de knopjes aan struiken en bomen die bol staan van het leven en op het punt staan om open te barsten...  Dat doet me weer wat gelukkiger worden, na die lange deprimerende winter.  

Straks verander ik van job (intern wel, maar toch toffe vooruitzichten!).
Straks wordt het warm, zo warm dat we weer met blote benen mogen buitenkomen...
Straks is het vakantie en gaan we op reis, met vliegtuig, met héél de familie.  En dan bedoel ik buiten man en kinders ook pa, ma, zus en schoonbroer en hun kroost!  :) Zàlig! Ik kijk er zo naar uit...

Gisteren kreeg ik een verhaal te horen, een kankerverhaal, en hoe die persoon daar mee omging was zo mooi, zo kranig, zo moedvol...  dat doet een mens de dingen in perspectief plaatsen.  Ik heb nochtans ook mijn portie ernstige dingen meegemaakt in het leven, zoals iedereen zeker, maar toch raakt dat van een ander me vaak meer.  En dan probeer ik me weer bewuster te worden van die mooie kleine dingen in het leven, die dingen die het de moeite waard maken, mini-wondertjes zeg maar.

Dat lukt dan weer, een paar dagen lang, en dan vervaagt het.  Tot ik weer eens met mijn neus op de feiten (van een ander) gedrukt word... 
De aard van het beestje, zeker? ;-)

Daarom is het niet slecht dat ik ze eens voor mezelf opschrijf, die kleine dingen.  Wie weet kunnen jullie er ook van genieten?  Of me mee laten genieten van jullie kleine dingen?


- een superfijn liedje op de wekkerradio, waarvan je direct de energie krijgt om uit bed te springen
- de steenweg afrijden en letterlijk àlle groene lichten meehebben!
- frietjes van de frituur...
- het laatste velletje van een rol wc-papier trekken, om dan het eerste velletje van een nieuwe rol te mogen losmaken.... zàlig (ben ik de enige die dat heeft?)
- lang twijfelen om iets te kopen, het toch doen, en dan onverwacht nog korting krijgen aan de kassa!
- de dochter Rihanna horen zingen "I'm beautyfull...' in plaat van "You're beautyfull..." (gniffel...)
- 3 euro betalen voor een win-for-life, 3 euro terugwinnen, daarmee terug een win-for-life kopen en daarmee 9 euro winnen! Whoot whoot! :-)
- een sneeuwklokje ontdekken in de tuin daar waar je er nooit geplant hebt


- aan de bib komen 5 minuten voor openingstijd, zich even in de zon zetten en tijdens het wachten een super-interessant gesprek hebben met een dokter-op-rust die daar dagelijks de krant komt lezen
dit liedje.  Het blijft één van mijn favo!  Die clip! haha, hier word ik instant vrolijk van! :D


Fijn weekend, iedereen, geniet van de kleine dingen!



woensdag 4 maart 2015

Kippendans

Een kip is een moeilijk te doorgronden beest.  Ik vind kippen fascinerend.
Hieronder zien jullie Lucky, ons kleinste, die hagelwitte eitjes legt.





Lucky zit op haar nest.  Ze moet een ei kwijt, en het is altijd een zalig moment om dat te mogen meemaken.  Dus maak ik mij klein, verstop me een beetje, en neem mijn smartphone (kanalniemeerzonder!) in de aanslag.

Wat zien we?  Lucky zit kalm te wezen, ze concentreert zich op het gevoel in haar buik.
Conchita, de moeial, komt kijken en zegt : ik moet ook dringend!  Maak eens plaats!
(Euh, Conchi, er is nog een nest nààst dat van Lucky ook, he!)





Neen, het moet per sé hetzelfde nest zijn.  Dat zit beter, heeft een vertrouwde geur, whatever, ik weet het niet, er is iéts aan dat nest dat onvervangbaar is.
Blijkt echt, want Esmeralda 'moet' plots ook:





Blacky (=kip 4), die komt geregeld piepen aan de deur, maar de schrikkepuit is bang van mij.  Anders was ze er gegarandeerd mee in gekropen! ;-)

Wie wil, die mag het filmpje bekijken.  Ik verklap alvast dat hét cruciale moment (de leg van het ei) niet te zien is, wegens verstopt achter Conchita's lijvige lijf.  Dus echt veel spannends gebeurt er niet, maar ik blijf het fascinerend vinden... :)



video



maandag 2 maart 2015

Stempelkoeken

Zondag in bakmodus.

Resultaat:



Volgens een recept van BakedLouie's, geef toe: inspirerend is het wel!

Persoonlijk vind ik de koekjes wat hard, eenmaal ze gebakken zijn.  Bij sommigen was het deeg niet superdun uitgerold (het moest vlug gaan!) en dan moet je toch wel sterke tanden hebben, of een lekker bakje koffie erbij.

Liever iets zanderigere koekjes dus, maar daar blijven de vormpjes niet zo mooi in...  Het leven kan zo hard zijn! ;-)
Ach, het belandt toch allemaal in mijn buik, ha!  Nomnomnom...