vrijdag 13 november 2015

't Is feest! 't Is feest! Het is hier nog nooit zo plezant geweest!

Nog een paar daagjes te gaan, en... 1 jaar blog!
Dus trakteer ik met een recept!
Van de ohmygodzezijnzolekkerre haverkoekjes!

Maar eerst een beetje Product Placement.  :)

Ok, iedereen weet dat haverkoekjes gezònd zijn, en je er dus ònbeperkt van mag eten!  Ha!

Wat hoor ik daar?  Misleidende reclame?  Allé, zeg nu zelf: er gaat amper 100g suiker in het recept, voor zo'n 25 koekjes.  Reken uit: da's 4g per koekje!  Peanuts!
En aangezien het oorspronkelijke recept komt uit een kookboek voor studenten, zijn ze nog eens su-per-sim-pel te maken ook!  Als dàt u niet over de streep haalt...
Wel, the best has yet to come: de kids looooove them!  U leest het goed: haver + kids + love in één zin!
Wie stiekem beneden al gespiekt heeft, heeft gemerkt dat er ook chocoladedruppels in gaan.   De één zegt 'ONGEZOOOOND', de ander (ik dus) zeg 'GELUKSHORMOOOOON'.  Maar niks weerhoudt u om het recept aan te passen aan eigen noden en behoeften, en de chocolade bijvoorbeeld te vervangen door rozijntjes ofzo.  Maar ik ben persoonlijk niet echt rozijntjes-gezind, en ben van mening dat de zaden en pitten de chocolade ruimschoots compenseren.  Het zit 'm allemaal in uw hoofd, zeg ik u.  :-)

Vergaap u nog even aan de speeksel-in-de-mond-opwekkende foto...
Toe dan, klik er maar eens op!






En nu: als de bliksem aan de slag!

Ingrediënten + werkwijze (want ja, het is écht zo simpel):

Meng in een grote kom:
125 g havervlokken
125 g bloem
3 eetlepels zonnebloempitten
3 eetlepels sesamzaad
snuif zout

Smelt 75g boter in pan (op vuur) of in kom (microgolf).  Los daar dan 100g suiker  in op.

Kieper dit bij de droge ingrediënten, meng en voeg vervolgens toe:
4 eetlepels plantaardige olie (vb maïsolie)
1 geklutst eitje
eventueel paar druppels vanille (of gebruik wat vanillesuiker)
75 g chocoladedruppels

Prepareer bakblik (invetten of bakpapier) en doe er hoopjes van het deeg op.  Druk plat met bolle kant van een lepel, ook de randjes ( om te vermijden dat ze zouden aanbranden).
Hop: tussen 10 en 15 minuten in oven.
Laat afkoelen op rooster, zodat ze kunnen uitharden.

Roep kinderen.
Val aan.


woensdag 28 oktober 2015

Hello... is it me you're looking for?

Beetje stilletjes hier de laatste tijd he...
Ik heb wat pillen te slikken gehad de afgelopen maanden, figuurlijk dan.  Maar ik heb mezelf zo goed mogelijk terug opgeraapt, en als ik het allemaal een plaats heb kunnen geven, zal ik er nog wel eens over uitweiden.  De dag dat ik er mee kan lachen.  Beloofd!

Verder is het hier rustig.  Behalve dan toen de zoon besliste om uit te testen of hij sterker was dan een glazen deur.  Surprise... NOT: het werd 1-0 voor de deur.  ;-)  Gevolg: paar hechtingen, en binnenkort een stoer litteken!  Maar al bij al valt het nog mee, het had véél erger kunnen zijn!  Ook voor mijn portemonnee trouwens, gelukkig ben ik goed verzekerd... :-S

En stilaan geraak ik in najaarsmodus...  Zal wel liggen aan die sint-snoepgoed dat nu al in de rekken ligt.  En als ik aan Sinterklaas denk, denk ik aan december, ergo Kerst en Nieuw.  En ook aan veel uitgeven.  En mijn portemonnee is nog aan het bekomen van de dure maand september.  :-S




zondag 4 oktober 2015

Nachtelijk bezoek

Awel, een tijdje geleden: het was vrijdagavond, we waren veel te laat voor TV blijven plakken alvoor te gaan slapen.
Ik checkte op weg naar bed even of de voordeur op slot was, en dacht nog bij mezelf: "Wat een heldere maan!  Je ziet zo goed de schaduwen van alles, precies of het is dag!" en dan... zie ik plots een schaduw van iemand op onze oprit!

AAAAARGH!!

Ons buitenlicht sprong aan, want we hebben zo een 'oog' dat beweging detecteert, en ik zie een jonge gast zonder verschieten of verpinken naar vanachter (richting tuin) toelopen!
Ik stond letterlijk met mijn mond open, zonder iets te kunnen zeggen!

In paniek riep ik Man, die al naar boven was, en nog voor hij terug beneden was, zie ik die jongen op zijn gemak terug richting straat wandelen!  En op datzelfde moment zag hij mij ook staan!

AAAAARGH!!

Een seconde lang zijn we zo blijven staan, oog in oog, hij en ik even geschrokken denk ik.
En dan gebeurt alles tegelijk:
Ik: draai, draai, draai aan de sleutel om de voordeur terug open te draaien (Jezus, waarom duurt dat zo lang??? Hoeveel keer moet ik zo draaien??)
Man: stormt de trap af, half uitgekleed maar klaar om zijn gezin te verdedigen met zijn tanden als het moet
Jongen: neemt de voeten alsof zijn leven ervan afhangt...

Uiteindelijk: no harm done, de vogel was gaan vliegen en we hebben hem nadien niet meer teruggezien.
Waarschijnlijk een gast die dacht door te steken via onze tuin na een nachtje stappen, en toen hij zag dat dat niet ging, keerde hij weer.

Maar nu, zoveel later, ben ik nog altijd niet op mijn gemak.  Elke keer als ik nu ga slapen, kan ik het mij niet laten om een paar minuten te drentelen bij de voordeur met het idee dat er iemand plots gaat verschijnen uit het niets.
Alle gordijnen moeten zeker dicht bij valavond, en liefst doe ik ook alle binnendeuren op slot.

Maar ik vind het vooral vreselijk dat - ook al is er in feite niets gebeurd - mijn gevoel van veiligheid verdwenen is, en ik neem dàt die jongen heel kwalijk!  En ik besef dat we nooit zullen terugkeren naar die tijd dat de achterdeur gewoon heler dagen van het slot bleef, of dat je je fiets los voor je deur kon laten staan zonder dat hij gestolen werd...
Ben ik nu onnozel naïef en nostalgisch?  Of onnodig pessimistisch?  :-(




zondag 27 september 2015

RIP, Napoleon...

Napoleon is ons roodborstje.  Het roodborstje dat in onze tuin woont, al jaren.  Waarschijnlijk is het de zoon, kleinzoon, of achterkleinzoon van het eerste roodborstje dat we hier zagen (hoe oud wordt een roodborstje?), maar alleszins, in ons hoofd zijn ze allemaal mannelijk en noemen ze allemaal Napoleon.
En vanavond is Napoleon - verblind door de ondergaande zon? - tegen onze ruit gevlogen.
Op slag dood.
Het ga je goed, Napoleon, hierboven wachten Tchipke, Bonnie & Clyde, Blinker, vele kipjes en ontelbare goudvisjes op jou.
Doe ze de groeten van ons, en zeg hen dat we ze missen, allemaal...



vrijdag 25 september 2015

De neiging van de courgettes.

Kan tellen, als titel, nee?
De neiging van de courgettes...
Want courgettes hébben wel degelijk een neiging.
Ze zijn op hun gemak lief en klein te wezen aan de courgetteplant, je draait je 5 minuten om, en als je weer kijkt: hop!  zijn ze ontpopt tot een courgette waarmee je iemand kan doodslaan.
Dàt is de neiging van de courgette.

Ken je dat niet uit je eigen tuin?  Dan ken je zeker iemand die je 'plezier' wil doen met zo'n moordexemplaar.  Ben ik juist, of ben ik juist?
Toen ik nog een onervaren kok was, was ik daar zelfs dankbaar voor: "Wow!  Zo'n ding!  Da's vast zijn/haar mooiste exemplaar!  Die moet mij nogal graag hebben om juist dàt aan mij te geven!"
Jong en naïef, zeg ik u! ;-)
Ondertussen weet ik wel beter: zo'n monster heeft maar een buitenste laagje lekker vruchtvlees, de rest is pit en moos moes.  Hoogstens goed om soep mee te maken.

Dus.
Voor als de courgettesoep je oren uitkomt en je wat inspiratie zoekt: gevulde courgette!

"Fien, ge zijt een Appel!", hoor ik u zeggen.  Ah ja, zo'n gigacourgette kun je moeilijk vullen om er dan met 4 van te eten.
Wel voorwaar, alles zit 'm in het snijwerk!
Aanschouw mijn ingeving van vandaag, tadaaaa:



Voor mijn simpel brein zegt één foto meer dan duizend woorden, maar voor wie niet heel wakker (meer) zou zijn: u snijdt de courgette niet in 2 in de lengte, maar in 6 in de breedte!  Hol uit, maar hou zowel opzij als onderaan een centimetertje 'wand'.

En dan: vullen maar!  Als de gekozen vulling rauw is (gehakt ofzo), kwak je alles in de rauwe courgette en zet je ze 30 à 40 minuten in de oven.

Ik ga voor een vegetarische vulling, en dat is meestel al gekookt, of toch niet meer rauw als in 'rauw vlees'.
Dan is het wel gemakkelijk om de courgette voor te koken.
Simpelst: 5 minuutjes in de microgolf.
Kruid dan de binnenkant met peper/zout, hevel over naar de vuurvaste ovenschaal, en vullen maar!
Use your imagination, zou ik zo zeggen.  Of verwerk uw restjes van de afgelopen week, zoals ik.

Ditmaal ging ik voor couscous, met erbovenop een laagje spaghettisaus (restjes, restjes, allemaal restjes).



Gezien de putjes dan nog niet gevuld waren, heb ik erboven een toefje parmezaan gedeponeerd (vond efkes geen ander werkwoord), om dan te eindigen met nogmaals een dun laagje couscous en een klontje boter.
Oven in gedurende...  euh... net zolang ze een mooi kleurtje hebben.  20 minuutjes?  Zoiets?



Zijn het geen beautiezzz?  Serveren met de rest van de restjes, hier: nog couscous, shii-takes (gesauteerd met look, hmmm...) en kerstomatensalade.
Een koningsmaal! :D


woensdag 16 september 2015

Slik...

In januari van dit jaar verjaarde ik met een mooi rond getal.  Het was even slikken, maar de wereld is niet blijven stilstaan, ik ben overnacht niet plots spierwit geworden, en mijn collega's herkenden me zelfs toen ik 's maandags weer op het werk verscheen.

Ter gelegenheid van diezelfde verjaardag kreeg ik een parfumerie-bon cadeau.
Zà-lig!
Sommige mensen haten het, ik vind het de max: cadeaubons!
Je bent een eerste keer verrast (meestal aangenaam) als je de bon krijgt, je kan je maandenlang verkneukelen op wat je zal kopen, en als het jaar bijna om is, heb je nog eens plezier op het ogenblik dat je'm verzilvert!  Zo werkt het bij mij toch!

Zodus is het ook verlopen met mijn parfumbon.  Voorpret bij het krijgen, regelmatig in de shop binnenspringen en aan alles gaan ruiken, 9 maanden later (hoe toevallig is dàt? ;-)) eindelijk overgaan tot de aankoop van mijn baby!

En de pret kan niet op, want bij aankoop van iets krijg je er altijd staaltjes bij, van parfum en andere verzorgingsproducten.
Maar nu vraag ik u:
IS HET DAN ECHT NODIG OM ANTI-RIMPELCREME MEE TE GEVEN, EN FOND DE TEINT DIE OUDERDOMSVLEKJES VERDOEZELT?
SERIEUS?
 >:-(



zaterdag 12 september 2015

Stokjes - the sequel

Gisteren sprak ik over mijn haat-liefde relatie met stokjes.  En vandaag leef ik met uit met de antwoorden!  Dat noemt men nu het plezier rekken, zie!
Pas op, ik had het ook kunnen spreiden op 3 of 4 dagen!  Lucky you, ik zal de spanning niet opdrijven en jullie verlossen van de onverdraaglijke nieuwsgierigheid! :D

Ik kreeg het stokje toegeworpen door Meisje, en aangezien ze een hele lieve is (en ik haar nog altijd een ruilcadeau tegoed moet :-S), maak ik er prompt werk van!

Drie dingen in mijn tas

De 'speciallekes' dan, want de gebruikelijke interesseert waarschijnlijk niemand:
- een dwarsligger
- een aansteker, hoewel ik niet rook
- een in-geval-van-nood-koek, die ik eigenlijk niet lust maar daardoor écht hou voor in geval van nood.  Als ik honger heb, word ik agressief, dus geloof me, iedereen is beter af zo.

Drie dingen op mijn bureau

Mogen het ook duizend dingen zijn?  Grapje!  Allé, mijn man vindt het niét grappig, want het zijn er effectief wel duizend...  Maar hier beperk ik me dus tot 3:
- mijn naaimachine
- een 20-cm hoge stapel oude tijdschriften (don't ask)
- achtergelaten speelgoed van de kinderen.  Daar dienen bureaus voor.  "Toch, mamaaaa?"

Drie favoriete meubels thuis

Met stip op nummer één: mijn bed.  Zaaahaaalig!  Ik ga hier geen reclame maken, want ik verdien er toch niets aan, maar het is een goed merk, zijn geld meer dan waard!
Op nummer 2: de salontafel.  Een groot, houten geval, beetje verweerd en wankel, maar het was ons eerste aangekochte meubelstuk, van man en ik, en ik hou er gewoon van.
Op nummer 3: onze eettafel.  Vooral uit praktische overwegingen: eindelijk een tafel die we kunnen uitklappen en (bijna) groot genoeg is voor heel de familie, als die op bezoek komt.

Drie favoriete fruitsoorten

Blauwe bessen, mango en frambozen. En kersen.  Lychees.

Drie blogs die ik dagelijks bezoek

Ik volg de blogs die ik interessant vind via Bloglovin'.  Dus er echt speciaal naartoe gaan om te kijken of er een nieuw bericht is, doe ik niet.  Dan maar de eerste blogs die ik ooit gevolgd heb:
- http://madamezsazsa.blogspot.be (zoals heel België, ik weet het)
- http://jongesla.com (zoals heel België, ik weet het, ik ben echt niet origineel)
- http://kitchenarytales.blogspot.be (gestopt denk ik, helaas, spijtig want my kind of humor!)

Drie liedjes die ik niet uit mijn hoofd krijg

Deze morgen hoorde ik de Crash Test Dummies (MMM MMM) en dat neurie ik nog steeds.  Niet erg, het is een tofke!
Verder begin ik spontaan vaak "Sti-hille Naaacht, Hei-lige Naaaacht... " te zingen.  Ja, zelfs putteke zomer.  Ik weet ook niet waarom.  :-S
En heel vaak komt dit liedje naar boven:



Drie dingen waar ik op dit moment aan denk

Straks naar de bib, welke boeken moeten binnen??  Morgen zelfgemaakte perentaart, njom njom...
Vanavond ben ik alleen thuis, maw een groot pak chips voor mij alleen zonder te moeten delen, mwoehahaaaa...
(Ja, ik schaam me.  Allé, eigenlijk niet.  Ik ben gewoon een slecht mens.  Als het op chips aankomt.)

Drie bloggers met een leuke persoonlijkheid

Zovele leuke vissen in de Blogvijver... Ik kan me heel goed inleven met Korreltje Zout, misschien omdat we qua leeftijd wat overeenkomen, en beetje even oude kindjes hebben?  Verder schrijft Des altijd ongelooflijk toffe en eerlijk spontane stukjes.  En met Romina lig ik altijd in een deuk, super gewoon!

Drie favoriete sporten

Serieus?  Sporten?  "AppelFien" en "favoriete sport" samen in één zin, dat bestaat niet.  Ik zou kunnen zeggen: zwemmen, maar beeld je daar dan bij in: beetje plonzen in een zwembad tijdens de warme vakantiedagen.  Of: gezellig aan de rand met een boek terwijl de kinderen de glijbaan keer op keer afglijden.
Sport 2 zou kunnen zijn: yoga.  Zoù.  En beeld je dààr dan bij in: AppelFien midden in een groep 65-plussers, die allen leniger en soepeler zijn dan zij.
Sport 3 moet ik passen, tenzij denksport mag meetellen.

Drie dingen waar ik gelukkig van word

- Mijn kinderen (cliché 1)
- Een hagelwitte sneeuwlandschap, zalig winterzonnetje, kop dampende warme chocolademelk in de hand (cliché 2)
- Zomer, Grieks eilandje, rand van het zwembad, goed boek én cocktail bij de hand (cliché 3)

En de werkelijkheid:
- ruziënde kinderen
- vuile dretsige sneeuw en dikke rode loopneus (en giet maar wat rhum in die chocomelk, verd*mme!)
- Zomer, Grieks eilandje, rand van het zwembad, goed boek én cocktail bij de hand: check!  Maar ook: omsingeld door luidruchtige Duitse toeristen (Ein, zwei, zaufen!) en hun 1000 kinderen

Pessimistisch? Ik?  Neuh... ;-)

Drie favoriete quotes

- Omdat ik het zeg.
- Mama weet alles.
- Wacht maar tot je later zélf kinderen hebt!
(alle 3 even hard gehaat door mijn kinderen)

Drie vakantiebestemmingen

New York, Japan, Zuid-Afrika.
Ge ziet, ik ben niet moeilijk.

Drie dingen die ik dit jaar nog wil doen

Weekendje weg met man (liefst romantisch), de vriezer ontdooien (vorig jaar overgeslagen, nu metersdikke ijslaag), aan de moestuin beginnen (eerst man overtuigen.  Misschien iets voor tijdens het romantisch weekendje?)

Drie bloggers die het stokje toegeworpen krijgen

Sandra, Sillie en Miss Milla: geen ontsnappen aan!
Als je goesting hebt, of course.  Jullie zijn mijn kinderen niet, jullie moéten niet doen wat ik zeg. ;-)
En wie ook nog wille, rape het stokje op!




vrijdag 11 september 2015

Stokjes

De haat-liefde relatie met stokjes...  moet ik het uitleggen?
Je krijgt een stokje toegeworpen, en dat streelt toch zò ontegenzeggelijk (is dit wel een bestaand woord? :-S) je ego...
Iemand, die je nog nooit in het echt ontmoet hebt, heeft aan jou gedacht.
Puur gebaseerd op de inhoud van je - ok, toegegeven: spontane, humoristische, spannende en onweerstaanbaar goed geschreven, kuch - stukjes voor je blog, heeft iemand beslist dat jij, ja jìj, die ene bent die het waard is om de vragen te beantwoorden!

Ha!

Dat doet iets met een mens!
Met mij toch.
Een kinderhand is gauw gevuld?  Hell yeah!  Give it to me, baby!

En dan slaat de twijfel toe: ben ik wel interessant genoeg?  Wie heeft er wat aan of ik 's ochtends havermout of spek met eieren eet?  Wie wil weten wat mijn lievelingskleur is, of wat staat op lijn 6 van pagina 3 van het boek dat ik nu aan lezen ben?  Niemand toch?? Toch?
En geef toe, niemand, maar ook nie-mand geeft het stokje graag door?  Aan drie, of zés, of ach waarom niet, we zijn nu toch bezig, aan twààlf andere bloggers.
Hell!
Want stel dat niemand je stokje opraapt?  Of dat je stokje al overal rondgeweest is, en jij eigenlijk de lààtste sukkel was die het kreeg?  Wel?  Beeld je eens in?? Pure horror...

En zo verandert binnen de minuut iets wat ontegenzeggelijk (ik heb het gegoogled! het bestaat!) ego-strelend was, in iets ik-werp-me-in-de-afgrond-waardig.

Maar kom, Drama-Queen-Fien zou geen drama-queen zijn, moest haar gemoedstoestand niet sneller keren dan... iets dat snel keert.
(Ik had even geen inspiratie, mijn excuses hiervoor).

Dus gezwind pak ik het stokje op (hup!  heb ik direct mijn work-out voor vandaag achter de rug!)  en tover ik fluks en monter pareltjes van antwoorden op deze vragen, en wel mét de lach!  Ok, die kunnen jullie niet zien, maar die ìs er wel, erewoord! :-D

En morgen kunnen jullie die antwoorden hier lezen!  Anders wordt het een log van hier tot in Tokyo, en dat vindt niemand fijn.


zondag 6 september 2015

Over rimpelige appels

Er was eens een mama die, met het nieuwe schooljaar in het verschiet, elke week flink voor haar kindjes gezonde kost wou kopen.  In al haar naïviteit kocht ze, jawel, fruit.  Lekker, sappig, zoet fruit, boordevol vitamines, met liefde uitgekozen tussen het massale aanbod van de supermarkt.
Een onmogelijke opdracht?
Niet voor deze mama, nee!  Ze zocht de blozendste appels, de geurigste meloenen, de pitloos-ste druiven, de eerlijkste bananen...  en kwam elke week opnieuw met de mooiste en lekkerste stukken thuis.

En gaven haar kindjes haar uit dankbaarheid 1000 kusjes, roepend van "Oh mama, wat verwen je ons toch deze week opnieuw!!" ?
Neuh.
De kinderen, die ondankbare mormels die zich bekeerd hadden tot de koekjes-, snoepjes- en chipsgoden, lieten op een paar stuks na al dat lekkere fruit links liggen...  snif!
(Wie heeft er nu al traantjes in de ogen?)

Mama deed dan maar haar best om al dat lekkers zelf op te eten, met hulp van Papa dat wel, maar kon het toch niet verhelpen dat er - alweer - appels lagen te verrimpelen onderaan de fruitschaal.
Wat doet een mens dan?
Appelmuffins maken!



Hieronder het recept van de o-zo-onwaarschijnlijk lekkere Appelmuffins met Kaneel!  Waarom dit recept proberen, en geen andere van de tienduizend die er al bestaan en online te vinden zijn?
Gewoon, verandering van spijs doet eten, en wie weet, misschien is dit nog nét een tikkeltje lekkerder...  Beeld je in dat je dàt zou missen!  Zou je daarmee kunnen leven?
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit géén recept van mezelf is, maar gevonden werd in een tijdschrift (je weet wel, die met een insectennaam).

Zodus:

Appelmuffins met Kaneel :

Ingrediënten:

375 g zelfrijzende bloem
125 g lichtbruine suiker
1 kl kaneel
2 eieren
250 ml melk
160 g gesmolten boter
3 appels

Werkwijze:

Verwarm de oven voor op 210°C.  Maak een muffinblik met 12 muffins klaar.  Allé, maak er eigenlijk   één van 12 en één van 6 klaar, want ik weet niet hoe dat komt, maar als een recept voor 12 muffins is, heb ik eigenlijk altijd méér dan genoeg voor 18!  Zal wel aan mijn muffinblik liggen... :-S

Zeef de bloem geduldig, of kap hem gewoon in een grote kom (yeah! witte bloemlaag overal! :D).  Meng met de suiker en het kaneel. Maak een kuil in het midden.

Klop de eieren los met de melk, en giet in het kuiltje.  Voeg dan ook de gesmolten boter bij, en roer met een houten lepel tot alles net gemengd is, en niet langer.
Waarom een houten lepel?  Geen idee.  Het staat zo in het oorspronkelijk recept, dus doe het maar.  Als je avontuurlijk wil leven, doe het dan eens met een gewone metalen lepel, of o horror! met een garde, en vertel mij nadien of uw muffins ontploft zijn ofzo.  Ik heb het risico nooit genomen.  I'm a chicken.

Nu het laaaaangste werk (ik doe dat niet graag): schil de appels en snij in blokjes.
Doe ze bij het beslag en meng.



Dan:
Recept: "Vul de (12) vormpjes voor 3/4 met beslag"
Fien: "Vul de 18(!!) vormpjes goed vol, tot ze een beetje bol staan"

En dan zijn Recept en Fien het weer eens: zet 20 tot 25 minuten in de oven.
Geniet alvast van de geur... aaah...  :D



Zijn het geen beauties?  Eat this, kids!
En vergeet niet volgende keer in de supermarkt weer wat te veel appels te kopen... ;-)


vrijdag 4 september 2015

No hurry, no worry...

Ik ga voor een no-stress schooljaar!  Ben het beu om opgejaagd te zijn overdag, en slecht te slapen 's nachts.
Na deze wonderlijk deugddoende zomermaanden weiger ik resoluut om opnieuw op die zotte paardenmolen te springen, waar je na 10 maanden dolgedraaid van af geworpen wordt!  No way, uhm uhm, niet. met. mij!

En, hiervoor heb ik een strak plan!  't Is te zeggen: ik heb geen plan!  Ik ga géén plannen maken waar ik me bijgevolg toch niet aan kan houden.
Wel ga ik ontstressen!
Ik beschouw mijn lichtjes-blubberig-lichaam als een ballon (hm, ik had precies liever een andere vergelijking... :-S  Maar kom!): 's morgens op springen na opgeblazen (= vol energie) na een verkwikkende 8-uren nachtrust, en ik ga me niet laten leeglopen overdag!
Vergaderingen, bergen werk, jengelende kinderen, alles kost energie: ballonnetje raakt leger en leger... ok, maar ik ga mezélf oppompen!  Pauzes inlassen!  Wandeling maken 's middags ipv rap rap broodje aan bureau eten!  Deugddoend badje 's avonds!  Yoga herpakken!  OP TIJD NAAR BED gaan!!

En aan die blubberbuik ga ik ook iets doen, ik weet nog niet goed wat, want veel dingen hou ik niet vol (lees: sporten), maar vele kleintje maken misschien toch echt één groot?
Gedaan met cocktails en aperitiefjes, beetje buikspieroefeningen of 'planken' (kennen jullie dat?  De eerste keer hield ik het 30 seconden vol.  Met bibberende armen.  :-S), chips enkel in het weekend!  Helemààl stoppen kan ik niet.  Maar op termijn hoop ik over te schakelen op dit:



Ik vergelijk het met iemand die probeert te stoppen met roken.  Het zijn toch ook de uitzonderingen die puur op wilskracht kunnen stoppen?  Velen hebben hulp van patches, kauwgommen, pilletjes, hypnose, whatever...?
Nu nog lekkere receptjes vinden en... mens sana in corpore sano, here I come!  :D


dinsdag 1 september 2015

Update na vakantie: de beoordeling.

Hé-mel!  Is het zo lang geleden dat ik hier geweest ben?  Aargh, duusd keer sorry, da's dus de vakantie he.  En ik moet zeggen, het was een zaaalige vakantie.

De zomermaanden beginnen met 2 weekjes azuurblauwe zee, witte huisjes met blauwe blaftuurtjes, pootjes omhoog en cocktail bij de hand, aaaaah...  Geef toe, het kàn erger.


Wie hoor ik daar zeggen dat het leven hard is? ;-)
En zal ik eens wat zeggen?  De zomervakantie is zo goed begonnen, en het is niet meer gestopt!

Ok, ok, ik moest dan wel terug naar 't werk, de kinderen hosten (verleden tijd van hossen, euhm...) van 'bivak' over 'weekje-zee-met-schoolkameraad-en-zijn-ouders' tot 'kamp van de CM' en elk weekend wachtte een berg vuile was op me, toch was het zalig.

Buiten die was heb ik trouwens niets gedaan, moet ik me nu schamen?  Ik kwam 's avonds thuis van het werk, moest niet koken want er wachtten geen kinderen op mij, en dus konden man en ik gewoon lekker ongezond doen (McDo!! PizzaHut!!  Frituur!!).  En dan?  Dan plofte ik neer in het zonnetje op het terras met een goed boek bij de hand.  En een cocktail.  Oeps. ;-)

Euh, onnodig te zeggen dat :

1) ik drie kilo bijgekomen ben :-S

2) mijn huis smerig vuil was :-S

U leest het goed: was!  Want ik heb me uiteraard herpakt,  vooral de afgelopen dagen.  Het prachtige regenweer van vorige week was ideaal om de draad weer op te pikken.  Het huis is afgestoft, gestofzuigd, gepoetst en onherkenbaar opgeruimd! Ha!

Dat was dan ook de gemakkelijke van mijn twee opdrachten.
Huis kuisen: check!
3 kilo afvallen: euh...

Beoordeling: na 2 maanden zomervakantie heb ik een proper huis, en heb ik een blubberbuik.  :-(
Een blubberbuik.
Blub-ber-buik.
Als ik het vaak genoeg zeg, zal ik misschien de moed vinden om er iets aan te doen.
Zoals stoppen met chips eten 's avonds.
Ik word al triestig gewoon van het op te schrijven, zucht...

Allé, om te eindigen op met een positieve noot, nog wat sfeerbeelden :D





Oeps, die laatste hoort er niet bij!
Hmmm, koekjes...



donderdag 23 juli 2015

De puberzoon

De puberzoon.
Het lijkt pas gisteren dat hij nog een lief klein knulletje was, en kwam knuffelen op mijn schoot...
Ik zie nog voor me hoe hij 'de stap van de olifant' nadeed, hoe hij meterslange files maakte met al zijn autootjes en vliegtuigjes, hoe hij 'visje' maar niet uitgesproken kreeg...

Nu is hij 13.  Tot een maand geleden was er geen vuiltje aan de lucht.  Ok, ik heb even moeten slikken toen zijn schoenmaat de 40 overschreed, en toen ik bepaalde lichamelijke kernmerken zag veranderen (you know what I mean ;-)) maar toch.
Plots krijgt hij de baard in de keel (O.M.G.!  En tegelijk zo grappig als zijn stem uitschiet! :-D)
Hij komt terug van een weekje zee met vrienden, en HIJ IS GROTER DAN MIJ! 8-O  Ik had hem nooit mogen laten gaan! ;-)
Zijn gedrag is op z'n minst gezegd... sloom!  Luieren in de zetel, luieren in zijn kamer, sloffen ipv stappen...
Ik tel de 'Mamaaaa!'-s niet meer (gevolgd door de onuitgesproken maar o zo voelbare 'zaag niet!')...

En toch...
Toch kan hij nog zo kinds zijn.  Soms zie ik hem door het huis rondspringen als een dartel veulen, stoeien met zijn papa, spelen met zijn zus...
Die grens tussen het kind-zijn en het volwassen worden, daar zit hij nu pàl op!
Maar het blijft mijn knuffelbeer.  Alleen zegt HIJ nu 'kom onder mijn vleugel, mamaatje' tegen mij, ipv andersom. <3 <3 <3


woensdag 15 juli 2015

De obligate juf-bedankje-cadeau

Terug van weggeweest... Jaaa, de vakantie zit er al op voor mij :-(  En gelieve mij nu niet allemaal te laten geelogen met 'Ik moet nog vertrekken' of 'Ik ga in september naar...' enz.  Laat mij treuren in stilte, aub. ;-)

Zoals gewoonlijk, waren de dagen voor vertrek hectisch.  Té hectisch.  En al helemaal nu we op 1 juli vertrokken.  Reken uit: 'dagen voor vertrek' = 'laatste dagen van juni'.  Aka 'de drukste dagen van juni'.
Zoon was thuis na laatste examen en moest geëntertaind worden.
Belastingaangifte moest nog ingevuld worden.
Auto moest naar de keuring.
Dochter vertrok de laatste schoolweek op sportklassen, lees: gehos naar links en rechts op zoek naar sportkleren, omdat de oude allemaal te klein geworden waren.  En lees ook: moeder heeft het laatste weekend voor vertrek nog kleren mogen wassen enz.  Want ja, dochter heeft genoeg kleren, maar mevrouwtje weet op bijna-10-jarige leeftijd héél goed wat ze wil, en dus moesten de tofste kleren mee op sportklassen én op vakantie.  Van wie zou ze dàt hebben... ;-)

Ik ben dan ook een aantal cruciale dingen vergeten, die laatste dagen van juni, zoals een aantal rekeningen te betalen, het inschrijvingsgeld voor de bivak over te schrijven, hier te verwittigen voor een paar weken radiostilte, naar de autokeuring gaan (dit wordt een boete :-S)...  Al een geluk dat de belastingaangifte op tijd binnen was!

En! Nog iets! Want zolang de dochter nog in het lager zit, ontsnappen we er niet aan: de eindejaarscadeau voor de juf, omdat ze toch zo fantastisch was.
Normaal maak ik er mij nogal gemakkelijk van af, ik moet toegeven dat ik een nogal wat luie-gemakzuchtige-mama ben op dat gebied.  De voorbije jaren hebben de juffen het moeten doen met een mok gevuld met chocolaatjes, of een lading vulpennen (rode ;-)) met een doos Merci-kes.  Niks origineels, niks spannends, maar kom: hopelijk toch lekker of praktisch.  En zoniet, gaven ze het maar door aan iemand anders. ;-)

Maar omdat de juf van de dochter dit jaar écht wel leuk was, heb ik wat meer mijn best gedaan om er iets speciaals van te maken.  Kijk eens aan, tadaaaa... :




Tekening + gedichtje van de dochter bij, verpakking errond, en hoppa!  Klaar!  Is dat niet een paar vergeten rekeningen waard?
Met eeuwige dank aan Liv voor de fantastische tuto!


zondag 28 juni 2015

Geheimpjes

Jullie kregen er al 10, hier zijn er nog 8!  Ach ja, geheimpjes zijn maar leuk als je ze deelt met heel de wereld, die je toch niet kent! ;-)


- De neuroot in mij wil altijd alles gescheiden op haar bord.  Nee bedankt, geen groentjes die mijn aardappelen raken, of een verloren friet tegen mijn kwak mayonaise (o gruwel!).

- Moeite om in slaap te geraken?  Schaapjes tellen is zo passé.  Ik spendeer liever alvast de miljoenen die ik (n)ooit zal winnen met euromillions.  Ik ben nog nooit voorbij de eerste 10 geraakt.  :)

- Als ik een pan neem om die van het vuur naar de tafel te brengen, heb ik altijd heimelijk schrik dat de steel plots zal lossen...  Freaky, I know...

- Lookgeur op je vingers na het fijnsnijden van een teentje?  Spoel je vingers af onder de kraan, terwijl je ze wrijft over het lemmet van je roestvrijstalen patattemesje (ik ga ervan uit dat iedereen slim genoeg is om het voorzichtig te doen en zich niet te snijden).
Alleen heb ik graag de geur van look op mijn vingers...  uren later kan ik er nog stiekem aan ruiken... Sssht, niet voortvertellen!

- Ik hoop dat ze ooit nog eens de Benny Hill-show tonen op tv.  Allemaal de afleveringen graag.  Please?

- Ik heb al mijn exen al gegoogled. Ja, ik schaam me.  Nee, ik heb niets wereldschokkends ontdekt.

- Oorbel links en oorbel rechts moeten elkaars spiegelbeeld zijn.  Als het zo niet is, koop ik ze niet.

- Nagels vijlen geeft me koude rillingen.  Of op een frisko-stokje zuigen.  Urhg, de gedachte alleen al...


Wie durft hier een geheimpje te vertellen?  Quid Pro Quo, mensen! ;-)



woensdag 17 juni 2015

Verknipt

Hier ten huize AppelFien wordt af en toe iets geproduceerd, af en toe iets gerecycleerd, en vooral veel doorgegeven.  De kleren van dochter worden doorgegeven aan nicht, en zoon krijgt dan weer kleren van neef.  Moeder (mijn moeder) geeft kleren van op haar zolder en die worden doorgegeven aan kringwinkel/kledingcontainers.  Iedereen content.

Maar, soms stoot men toch al eens op een kledingstuk waar dochter met moeite afstand van kan nemen.  En als het om een t-shirt met lange mouwen gaat, is daar gauw een mouw aan gepast!
(lange mouw - mouw aan gepast, heb je hem?  O wat ben ik grappig! ;-))

Neem je scherpste schaar, en knippen maar!
Vijf minuutjes werk, eeuwige dankbaarheid van de dochter!
Of toch zeker een dag lang.  Of een uur.  Ach, daar doen we het niet voor! :D



woensdag 10 juni 2015

Marie (de rok)

Awel, de Marie...  mijn eerste Burda-patroon ooit.
Ik had drempelvrees, en eerlijk: het was een beetje gegrond.  Zo alles in het Engels, scary, en euh een echte naai-professional ben ik nu ook niet.

Maar dat viel uiteindelijk allemaal wel mee.  Een beetje logisch nadenken en het ging wel, en als we nu allemaal gezamenlijk afspreken dat we niet van te dichtbij naar de rits kijken, ben ik helemaal content.

Tistezeggen...

Kijk nog eens goed naar de Marie van Burda:


En kijk nu eens naar mijn Marie:



Mooi afgewerkt, goed en wel, maar ik voel me precies een ontplofte tulp als ik hem aanheb. :-S  
Bon, ik ga er nog wat aan prutsen, misschien krijg ik het allemaal goed (lees: flatterend voor het onderlichaam), en dan maak ik een aan-foto, beloofd! :)




maandag 8 juni 2015

Irritaties, ergernissen en frustraties

Je hebt die kleine dingen die het leven mooi maken...  en dan heb je ook net het tegenovergestelde!

- Mensen die blijven stilstaan links op de roltrap.  Recht = stilstaan, links = voortgaan!  HALLO-O!

- Wakker worden net voor de wekker zou afgaan.  AARGH!

- Auto's die een straat inrijden zonder eerst te pinken!  RIJBEWIJS UIT SJIEKENBAK GEHAALD??

- Verstopte neus 's nachts.  En erger nog als het bij Man is.  SNURKEN!!

- Die losse velletjes aan je nagels.  IK KAN ER NIET AFBLIJVEN!

- Een boek meenemen uit de bib, en thuis merken dat je die ooit al gelezen hebt.  HOEVEEL KEER KAN EEN MENS DAT VOORHEBBEN?  SERIOUSLY!

- Mensen die plots voor jou blijven stilstaan in een drukke winkelstraat.  HE, JE BENT NIET ALLEEN OP DEZE WERELD!

- De trein, eindeloze bron van ergernissen: reizigers met een onaangename lijfgeur (beleefd uitgedrukt), of die plaats voor 3 nemen met hun éne sacoche, of die in slaap vallen op je schouder... moet ik doorgaan?  LET ME OUT!!!

- Je haalt de zomerkleren uit en... een gaatje in je favo T-shirt.  VAN WAAR KOMEN DIE TOCH??






zaterdag 23 mei 2015

The gift.

Meisje van nummer44 trouwde!  En omdat ze gewoon een héél lief meisje is, heeft ze zot getrakteerd om deze heuglijke gebeurtenis te vieren!
Tadaaa....



Ben echt opgetogen blij!  De dochter was al aan 't lonken naar dat moois, maar nee!  Sorry!  It's all mine!

Heel, héél erg bedankt!  :D



vrijdag 22 mei 2015

Crea-atelier

Eerst kweet-niet-hoelang niets van mij laten horen, en dan drie dag op rij een post!  Ha!
Weer eens iets totaal anders, niets te maken met body, soul, of gewicht!

Wat heeft mijn nieuw masjien zoal gemaakt?

Onder andere:

- een zitzak voor de zoon (uitvergroot model van pyramidekussen uit Stof Voor Durf-Het-Zelvers)



- een appelzakje, wreed handig!  Daar komen er nog van!  Dank je wel Hilde@home voor de inspiratie en de supergoede handleiding!  



- rokjes voor de dochter, én nu ben ik bezig aan een rok voor mezelf, de "Marie" (nee, die madam dat bennekik niet ;-)):


Maar het is mijn eerste Burda-patroon, zo 'serieus', ik vind het een beetje eng.  :)  
Ik zit nog volop in de analyse van het ding, ben nog bijlange niet aan het knippen, dus laat staan naaien!
To be continued...



donderdag 21 mei 2015

De vloek van de 40

Miss Milla schreef een stukje over 40+ zijn, en gewicht, en het verband tussen de 2.
En aan de reacties te zien, is het iets dat lééft!
Ze had me zo de woorden uit de mond kunnen nemen, ik kan het niet beter verwoorden dan zij.

En ja, ook ik merk al een tijdje dat de kilootjes er - gram per gram weliswaar, maar zéér gestaag - bijkomen.  En er niet meer af geraken.

"Hola!", dacht ik bij mezelf, "tijd om daar iets aan te doen!"  Temeer dat ik nog maar net een artikel gelezen had over de menopauze, de bijbehorende vapeurkes en het verdwijnen van de taille...
Allemaal lichtjes traumatiserend, echt waar.
Ik heb de indruk dat het nog maar gisteren was dat ik dacht "O jee, ga ik nu écht elke maand maandstonden hebben TOT HET EINDE VAN MIJN LEVEN??"
En nu moet ik plots wennen aan het idee dat het wel eens binnenkort gedaan zou zijn?

Ok, tot daar toe, daar zou ik me rap mee kunnen verzoenen ;-)  maar dat van die vapeurkes en de verdwijntruc van de taille...  dat was géén part of the deal!

Dus ben ik me gaan verdiepen in de voedingskwesties.  Ik heb mijn oude blender van onder het stof gehaald (dank u voor het zetje, Céline!) en ontbijt nu al een kleine maand lang met smoothies.
Vaste formule: één of twee stukken fruit (naargelang de grootte en de 'consistentie') + 2 eetlepels havermout + naar goesting een powerfood zoals chiazaad of hennepzaad of... + een zoetmiddel indien het fruit niet echt zoet is, bijvoorbeeld ahornstroop of honing + aanvullen met sojamelk tot +/- 500 ml.  En soms een smaakmaker, hoewel dat niet echt nodig is, vind ik, zoals vanille of kaneel.
Lék-ker!  Mijn man doet nu al mee!  Ik heb zelfs al een half bakje veldsla erdoor gemengd, geen kat die het gemerkt heeft, en die kroontjes van de aardbeitjes gaan er ook mee in!  Ha!

's Middags probeer ik zo veel mogelijk een slaatje te eten, maar thuis zijn dat nog te vaak gewoon boterhammen in.  En aangezien ik lichtjes hypochonder ben, vraag ik mij nu af of ik al die gluten wel verdraag...  :-S

's Avonds geen verandering: gewoon warm, maar dus nog steeds vegetarisch.

Maar dan nu het echt, écht moeilijke deel: 's avonds.  Geen chips meer. AAARGH!
Daar, het is eruit, nu moet ik wel voortdoen.  Ik heb de chips gebannen uit mijn leven.  Op weekdagen dan toch.  Ik koop één pak voor het weekend, en daarmee moet ik rondkomen.
Met als gevolg dat ik wel lichtjes agressief word als Man ervan wil mee-eten... ;-)

Tot nu toe moet ik toegeven, net als Miss Milla, dat ik niet veel verschil merk.  Misschien inderdaad minder moe, meer energie.  Alleszins, het kan alleen maar gezonder zijn dan ervoor, dus ik doe voort!  En eerlijk (ik zou hier trouwens nooit liegen): hoe sceptisch ik ook was ivm de verzadigingsfactor van de smoothies: ik vergeet vaak mijn 10-uurtje te eten!

Nu nog meer sporten (zei ze, terwijl ze de crosstrainer negeerde in de aangrenzende kamer), en een alternatief vinden voor de chips 's avonds...  want dat blijft toch verdòmd moeilijk!



dinsdag 19 mei 2015

Body and soul

Vorig weekend was ik uitgenodigd op een beauty avond.  Ik ga geen merken noemen, maar het concept was het volgende:

De gastvrouw nodigt vriendinnen/familie uit bij haar thuis, en een demonstratrice geeft uitleg.  Er staan op tafel zoveel teiltjes als er genodigden zijn.  Naast elk teiltje: een handdoek, een washandje, een haarband, een sponsje, een borsteltje.
Let the fun begin: iedereen wordt verzocht een haarband aan te doen (hilariteit verzekerd!).  Als iedereen uitgelachen is, kan het serieuze werk beginnen: Demonstratrice legt uit, haarbandmensen doen wat opgedragen wordt, met name wassen, scrubben, smeren, opnieuw wassen, enz.
En tussendoor mag je puntjes geven op de gebruikte producten.  Na afloop wordt er immers een top-3 verwacht.

Ik zal mijn goed hart tonen en het kort houden: hét geheim voor een gezonde, frisse perzikenhuidje komt neer op het volgende:

1/ reinigen,
2/ verzorgen,
3/ voeden.

Tadaaa!  Heb ik u iets nieuws geleerd?  Ik durf wedden van niet!  Om deze 3 dingen te doen hadden we wel 20 producten nodig, geloof ik.  Wilde gok.
Je eigen top-3 kwam op het einde goed van pas om te kiezen wat je liefst wou kopen, om thuis niet stilaan te hervallen richting krokodillenhuid.

Ik heb me dus weer laten vangen, en veel te veel gekocht.  :-S
En zo weet ik weer waarom ik altijd uitgenodigd word voor zulk een avonden.
De bekende plastieken pottekes, of juwelen- en sieradenavonden, zelfs ondergoed en witgoed...
Ik ben het, die éne, die geen nee kan zeggen...




woensdag 6 mei 2015

Eitjes alom

Wij hebben 4 kippen in huis.  En die zijn héél erg productief, getuige de kippendans die ik al ter sprake bracht in het verleden.
De kipjes hebben doorgelegd, heel de winter lang.  Allé, 2 van de 4 kippen, alleszins.  Lucky was er eentje van, want haar hagelwitte eitjes zijn zeer herkenbaar.  Welke de andere kip was, valt niet te zeggen, want ze kakelen allemaal even hard als een ei gelegd is.
Uit solidariteit, veronderstel ik. ;-)

Ander verhaal: gisteren kreeg ik mijn eerste HelloFresh-pakket in huis.  Een tijdje geleden deelde Sandra kortingbons uit, en ik geef toe: ik ben wat traag in die dingen, maar uiteindelijk heb ik besteld.
En ik ben wreed content tot nu toe.

"Maar waar is de link?" vraagt u zich allicht af.
Aanhoor: één van de te maken gerechtjes is met... ei!  8 eieren zaten in het pakket!
Mwoehaha, wat een grap! :D
Die komen dus bovenop de tienduizend eieren van eigen kweek die nog in mijn koelkast staan!

Gelukkig ken ik een recept waar in één keer 15 eitjes worden gebruikt!  Er gaan er weer een paar content zijn, in de familie! (=> vaderdag binnenkort!)  ;-)





vrijdag 1 mei 2015

De-je-hoeft-niet-eens-te-kunnen-naaien-zak

I loooooove my new sewing machine. :)
I just do.

Maar ik weet dat niet iedereen mijn passie deelt, of de tijd en goesting heeft om creatief aan de slag te gaan met naald en draad.
Wel, en hier komt het goede nieuws, je kan je volledig laten gaan zònder machine, en in een mum van tijd!  Just use your imagination!  Of maak gretig gebruik van het wereldwijde web, of nog makkelijker: de Wondere Wereld van Pinterest!

Ziehier mijn eigen projectje van de dag.  Eerst even de situatie schetsen.  Mijn ma is haar zolder aan het opruimen.  En ze heeft àlle kleren bewaard van mezelf en van mijn zus (en van haarzelf en van mijn pa en van ik weet niet wie nog allemaal) sinds onze geboorte, dus dat maakt een pàk kleren waar ze moeilijk afstand van kan nemen.
Niet erg, ik heb geen moeite met wegdoen. ;-)
Dus ik zeg aan mijn ma: geef maar aan mij!  Ik sorteer, hou sommige spullen, recycle waar mogelijk, en de rest breng ik naar de kringwinkel of in de oxfam-bakken, naargelang de staat van het kledingstuk.
Soms vind ik jaren '80-schatten voor mijn dochter.  Echt waar.  Want alles komt terug, ook de brede t-shirts met boothals (één schouder bloot, remember?) of de jeansrokjes!  :)

Maar ik probeer dus ook dingen een 2e leven te geven door te recyclen.  Deze keer viel mijn oog op een T-shirt kleedje, ik denk dat het nog van mijn zus moet geweest zijn.  De staat was niet meer super, dochterlief was maar matig geïnteresseerd, dus liet ik me gaan voor een no-sew-needed-bag.

Kijk, het kleedje:





Simpeler dan wat komt, kan niet.
Knip halslijn en mouwen weg, evenals de zoom onderaan de T-shirt.
Knip dan lange repen van onder naar boven, zo smal of zo breed je zelf wil.



En?  Hoe lang heeft het geduurd?  5 minuten max, durf ik wedden! Bij mij was het een beetje langer, omdat het over een kleedje gaat, en er dus langere repen moesten geknipt worden.  Ik deed er 7 minuten over.  ;-)

En nu?  Easy peasy, knoop de linten met dubbele knoop, zodat je 'zak' gesloten wordt!  Ha!  Klaar!
Naar gelang de type t-shirt kan je de repen uitrekken en er zo mooie 'spaghettislierten' van maken.  Bij mij niet, blijkbaar was de kwaliteit in de jaren '80 anders dan de kwaliteit van heden.



And you are ready to go!! :D

Misschien ga ik de slierten nog wat inkorten.  Maar ik zal eerst moeten parlementeren met de dochter.  Die heeft namelijk de zak al ingepalmd.  ;-)


zaterdag 18 april 2015

Brief van mijn 16-jarige ik aan mijn 40-jarige ik

Hello AppelFien!

Ik heb hier in blogland onlangs veel brieven gezien van bloggers aan hun 16-jarige ik.  Dus ik maar wachten en wachten...  maar kreeg ik iets??  NEE!  Dus neem ik het heft maar zelf in handen, en schrijf ik een brief aan jou.  Want er is wel één en ander te vertellen he.

Ik snap ergens wel dat je mij niet schreef.  Er valt niet veel te schrijven, ik heb een plezant leven!  Ik mag uitgaan, mijn ouders zijn niet té streng, school is saaaai maar best ok, ik heb een beste vriendin, heb niet te veel pukkels...  Mijn borsten mochten wat dikker zijn, maar... ik heb tòch een lief!  Hoe fantastisch is dàt?!

Ok, het is waar, ik heb een kalender gemaakt om af te tellen naar mijn 18 jaar, maar op mijn 18 ben ik wel meerderjàààrig hé! Dan mag ik doen wat ik wil, ik ben mijn eigen meester!!
Jaja, ik weet ook wel dat ik op mijn 18de niet plots mijn biezen ga pakken, maar het voelt gewoon fijn elke avond dat vakje door te strepen en weten dat ik weer een dagje volwassener ben.  Vooral als ik alweer eens ruzie heb met Moe.  Raar dat mijn band met haar zo zal veranderen, als ik je zie als 40-jarige...  Ik weet niet goed wat ik ervan moet denken.  Wat is er gebeurd?

Zeg, nog zoiets:  jij zou wel wat meer plezier mogen maken hé!  Zo serieus dat jij altijd bent, zelfs precies altijd een beetje angstig.  Bang om dingen los te laten?  Bang voor wat de mensen van je denken?  Een groter verschil met mij nu had niet gekund, amaai!  Ik ben onoverwinnelijk, haha!
En dan ook altijd zagen tegen je kinderen!  Ben je dan echt helemaal vergeten hoe Moe altijd tegen mij zaagt?  Jij had wel gezworen dat je nooit zo zou worden he.  Had iemand mij gezegd dat ik zou groeien tot zulk een zeur, ik had die niet geloofd!

Trouwens, over kinderen gesproken, je weet dat ik er vijf wou he.  Waarom ben je gestopt na twee??
Jaja, je kan zeggen dat het moederschap je veranderd heeft, dat je zot zou worden na een derdeke...  Ik zou er gewoon voor gààn en daarna wel zien!  Beetje impulsief zijn!   Jeezes, als ik je zo zie heb ik al helemaal geen zin meer om oud te worden.  OUD ja!  Want ik vond veertig nooit echt oud, gewoon ver van mijn bed, maar jij vindt 40 wel oud hé?  Herpak je, vrouw!  Grijze haren, alles dat wat gaan hangen, ok, maar NIEMAND is perfect!  Moet een 16-jarige met psoriasis dat nu écht vertellen aan een 40-jarige met een beetje grijs haar?  De wereld op zijn kop!

Neem wat voorbeeld aan mij: maak plezier, maar verantwoord.  Onderhoud je vriendschappen!  En wees een beetje egoïstischer, mens!  Vind je 'eigen ik' weer, wie maalt erom wat anderen ervan zeggen?  Ok, een gemillimeterd kopke zoals ik nu zou raar zijn, en stretchbroeken hoeven ook niet meer.  Maar vind je eigen ding!  Breng kleur in je kleerkast, ik weet niet wat een 40-jarig zoal doet allemaal, bel naar Jani als het moet, maar doe iets!  Neem het heft in eigen handen, creëer je kansen!

Van één ding weet ik dat je spijt heb: de studies die ik zal doen als ik 18 zal zijn.  Wel da's pech!  Ik doe ze toch!  Ik doe wél mijn eigen ding, ik ben 16 in hemelsnaam!  Dacht je nu echt dat ik zou luisteren naar iemand die klinkt als mijn moeder??  Ik zal iéts studeren, wees daar al blij mee, aan jou om te zien wat je erna mee doet, hà!

Het is genoeg geweest he, hier eindig ik mijn brief.  Want ik heb wel nog een sociaal leven, niet zoals sommige anderen die ik niet nader zal noemen, en ik heb nog veel te doen!

Doei!
AppelFientje

PS: Ik ben wel wat hard geweest he, merk ik als ik mijn brief zo herlees...  Het maakt me ook wel een beetje kwaad hoor, hoe ingewikkeld jij het leven soms maakt...
Maar weet dat je toch ook veel goed gedaan hebt hoor, waar ik als 16-jarige naar opkijk!
Ok, je hebt 'maar' 2 kinderen, maar ze zijn wel héél fijn, ondanks (of dankzij?) dat je zo zaagt tegen hen.  Je hebt spaarcenten, een eigen huis... Pa zijn levenslessen zijn blijkbaar toch niet in dovemansoren gevallen.  Ik weet dat IK hem soms gek maak door niet te luisteren, haha!
En je hebt een lieve man, hoewel het niet mijn huidig lief is!  Niet erg hoor, ik geloof niet in eeuwige liefde, ik denk dat er op elk potje wel meer dan één dekseltje past.  Jij gelooft dat ook he, ik weet het wel.  Dit zal dus wel echte liefde zijn!  En dààr kijk ik naar uit!



maandag 13 april 2015

De-er-treft-mij-geen-eer-tas

Kijk, een stoffen servet uit de kringwinkel. Vurig rood, in perfecte staat, netjes omgezoomd langs alle kanten. 50 cent.



En dan nog net zo één, in het groen. 30 cent. Twee dezelfde vinden in de kringwinkel grenst aan een mirakel.



Ge naait de 2 aan elkaar, goede kanten tegeneen.  Draai om, naai handvaten, al dan niet zelfgemaakt, en klaar.



Daar is nu nekeer níks moeilijk aan!


donderdag 9 april 2015

Meubeldans

Pompaf.
Amaai, wat een dag.

Eigenlijk begint dit verhaal vele jaren geleden, toen we verhuisden naar ons huidig huis.
Toen al werd besloten dat we écht niet verder konden met onze zetels.
Ik bedoel maar: het zijn nog steeds onze eerste zetels, van toen Man (toen nog Lief) en ik zijn gaan samenwonen, jaren voor de eeuwwisseling, reken zelf maar uit!  Gekocht met een net-student-af-budget.  Ik moet er geen tekening bij maken? ;-)

Sindsdien hebben we er dus menige jaren van genoten, we hebben 2 kinderen gekregen die erin zijn opgegroeid, erin hebben gemorst met pap, erin hebben gezeten zonder pamper toen ze nog net-niet-helemaal-zindelijk waren, erin hebben gesprongen, en we kunnen met het hand op het hart zeggen: het werd tijd voor een nieuwe.

We zijn dus verhuisd, maar er is geen nieuwe zetel gekomen.
Ondertussen zijn we 3 jaar verder, zijn er zelfs gaten in de kussenhoezen (vakkundig weggemoffeld met een deken over de kussens), maar er is nog steeds geen nieuwe zetel gekomen.

Ah ja, weten jullie wel hoe moeilijk dat dat is, een mooie zetel vinden, 't is te zeggen: mooi naar ieders goesting?  Want ondertussen zijn de kinderen 'groot' en vinden dat ze recht op inspraak hebben!
Nee, eigelijk is het niet moeilijk, we hebben er zelfs meerdere gevonden, alleen geen betaalbare. ;-)

Dus, wij vandaag naar Die-Grote-Zweudse-Meubel-Supermarkt (zonder kinderen, ha!), en hou u vast, we hebben gekocht: een 2-zit, een 3-zit, een 'chaise longue' (jawel, mevrouwtje!), een voetenkussen, én een uitschuifbare eettafel, én een ladekast voor in de bureau.
Haleluja!  Waren we op dreef, of waren we op dreef?!

We hebben nu wel onze oude zetels die we nog kwijt moeten geraken ("Hallo, Chiro?..."), én een eettafel op overschot... maar dat zijn zorgen voor later.

Voor 30 euro werd alles netjes aan deur geleverd, en we hebben heel de verdere avond zitten sleutelen, duwen, trekken en vijzen. :)
Ik. Kan. Geen. Pap. Meer. Zeggen.
Maar blij!  Zo blij!  :D




dinsdag 7 april 2015

Teken van leven!

Haai!  Even om te zeggen dat ik nog leef! ;-)
Het stikmasjien is hier al uitgebreid getest, én goedgekeurd, amaai!
Ik heb tegen man gezegd dat ik met één leven niet ging toekomen, om alles te maken wat ik wil!

Vandaag mocht ik naar een workshop van de winkel waar ik mijn machine kocht, dat was inbegrepen in de koopprijs.
Ik heb er een cirkelrokje gemaakt voor dochterlief, die trouwens mee was.  Dochter koos een tof stofje, en Mevrouw-van-de-winkel heeft de maten genomen en stof geknipt.
En thuisgekomen met de rok, merk ik dat het toch wel érrug kort komt... :-S
Té kort.  Heel veel te kort. :-S

Ik heb dochter gezegd dat we het rokje misschien best doorgeven aan haar jonger nichtje...
Groot drama, uiteraard.
En ik begrijp haar wel, hoe zou ik zelf zijn?
Ik voel de stille verplichting om het rokje nog eens te maken, maar dan een (paar) maatje(s) groter...  en daar zie ik een beetje tegen op.  2x hetzelfde op een paar dagen tijd.  :-S

Daarbij, ik heb nog een tienerzoon ook.  Ik wil graag eens iets voor jongens naaien!  Maar dat is dus niet makkelijk he, mannen!  Hemden zijn veel te ingewikkeld (trouwens, hij doet dat niet aan), idem voor broeken.  Ik heb in het verleden voor hem al een paar pyjama's gemaakt (lange en korte), maar daar heb je er ook geen 100 van nodig he. ;-)
Hij heeft nog een turnzak gevraagd, maar dan is de inspiratie op.

Vraagjes:
- zouden jullie het rokje nog een 2e keer maken?
- zouden jullie je dochter laten rondlopen met een te kort rokje?
- kent iemand een trucje om een te korte cirkelrokje te verlengen? (heb gegoogled, niks gevonden)
- wàt o wàt kan ik maken voor een bijna-13-jarige-tienerzoon??

Volgende keer probeer ik foto's te maken van mijn creaties! :D


woensdag 1 april 2015

Mijn dag in 2 woorden!

Nieuw.  Speelgoed.

:D




Ik vrees dat het hier kalm gaat zijn op de blog, de komende dagen.  U weze gewaarschuwd!  MAAR...  haak niet af!  Waarschijnlijk volgen nog sappige verhalen over genaaide vingers enzo... ;-)



zondag 29 maart 2015

Weekend in 10 zinnen

Bij Romina las ik over haar dag van gisteren in 10 zinnen.  Er zijn zinnen waarbij ik me héél rare dingen inbeeld.  ;-)

Omdat ik nu eenmaal zo ben, ga ik haar schaamteloos kopiëren, behalve dat er bij mij niet zoveel interessants in één dag gebeurt, dus voer ik maar "Een Weekend In 10 Zinnen" in, met 'weekend' ruim gerekend: van vrijdagavond tot zondagavond:

- Frietjes van de frituur... :D
- Als de kinderen van huis zijn, gaan de ouders naar de cinema!
- "I'm consciousness. I'm alive. I'm Chappie."
- Als de kinderen van huis zijn, maffen de ouders tot de noen.
- Als de kinderen van huis zijn, gaan de ouders een hele dag naar de sauna (mét massage!).  We're bad...
- Terug naar de werkelijkheid: kinderen ophalen.  Gelukkig dat we ze zo graag zien, maar we genieten toch eens af en toe van een dagje zonder... ;-)
- Zondag, iedereen is (terug) thuis en zich dan toch nog overslapen...
- Aaargh!! En het uur is veranderd ook nog!!  F*ck!!
- Toch nog op tijd, oef: eten Broederlijk Delen:



- Zetel.  Eén woord kan ook een zin zijn, nee?




woensdag 25 maart 2015

Verantwoorde-moeder-kost

Ik kuiste eens mijn voorraadkast uit...
En ik vond een aantal zaken die kort tegen de vervaldatum kwamen (en een paar die erover waren, maar daar ga ik nu verder over zwijgen).
Onder andere quinoa.  Ooit gekocht, nooit iets mee gedaan...  ik zal wel niet de enige zijn die dat voorheeft? ;-)

Na mijn food-debacle van gisteren is quinoa natuurlijk een ideaal inhaalmanoeuvre.  Van Onwaardige Moeder naar SuperMama in nog geen 24 uur!  Ha!

En wat eten we erbij?  Een curry.  Leek me veilig als combinatie met het onbekende quinoa.
En omdat ik ook eens wil stoefen en omdat het best lekker was, hierbij het recept:



Aloo Gobi Mutter (à la AppelFien):

3 dikke aardappelen, in blokjes
1 kleine bloemkool, in roosjes
150 g doperwtjes (diepvries is ok)
1 à 2 uien (versnipperd, of in ringen...)
2 teentjes look (in plakjes)
1 theelepel kurkuma
1 theelepel chilipeper (vlokken)
2 theelepels currypoeder
2 theelepels komijnzaad
+/- 1dl room

Bereiding:

Kook de aardappelblokjes en de bloemkoolroosjes beetgaar, of stoom ze, bijvoorbeeld in de microgolf.  Giet af en zet opzij.
Doe (olijf)olie in een pan met dikke bodem.  Voeg uien toe en laat glazig worden.  Draai het vuur lager.
Voeg look en specerijen toe, bak even mee tot de geuren vrijkomen. (mmmnjam!)
Voeg dan de groentjes toe, voeg ook de room toe.
Dek af en laat op een heel zacht vuurtje verderpruttelen, zo'n 15 à 20 minuten.
Juist genoeg om de quinoa klaar te maken, eigenlijk. (Hoe? Volg de aanwijzing op je verpakking!)
Of geef er rijst bij, of chapati, of niks. :-)

Opmerking: Ik voeg geen zout toe tijdens het koken, want ik kruid graag nadien af (op het bord) met fleur de sel.



dinsdag 24 maart 2015

Ik bak pannenkoeken in de pannenkoekenpan!

Eerst soep met broccoli.  Om mijn geweten te sussen, ge weet wel...



En dan als avondeten: pannenkoeken...



Moet kunnen vind ik.  Ik kan niet elke dag een gezonde en verantwoorde 3-sterrenmaaltijd op tafel toveren.  Soms heb ik er gewoon géén zin in.  Dus: slummy mummy of yummie mummie?  Ask the kids.  Kids happy, me happy.  :)





zondag 22 maart 2015

Wij overdrijven niet!

Eerder deze week las ik een eigenlijk wel schokkende log bij Romina.  Ik hinkel altijd wat achterop, blijkt wel, want dit was al efkes bezig op blogs en in columns enz.  En ik postte als comment bij Romina dat ik redelijk gespaard gebleven ben van zulke dingen.
Echt.
Ik kon me niet herinneren dat ik zoiets meegemaakt had.

En gisteren zat ik met Man in de zetel, en keken we naar het laatavondjournaal.  En #wijoverdrijvenniet passeerde als item.  En Man vroeg of ik ook...?  En toen nam ik de tijd om er echt over na te denken.  En toen besefte ik dat ja, ik ook.  Dingen die ik afgedaan had als 'bwah, iedereen komt dat wel tegen...'
Maar dit is niét normaal, mensen!

Ik, als wat, dertienjarige?  In de meubelwinkel, mét mijn ouders nota bene, en de ongezonde interesse van de oude verkoper...  Gedegouteerd zijn mijn ouders weggegaan.  Ik was nog zo 'bleu' dat ik zelfs niet snapte waarom ze zo'n drama gemaakt hadden in de winkel.

Of ik, als leerlinge in het middelbaar.  Een meisjesschool...  onweerstaanbaar voor maniakale masturbeerders aan de overkant van de straat.

En later, ik pendel tussen hogeschool en thuis: de potloodventer die in de trein rechtover mij komt zitten met zijn spel uit zijn broek...

Als twintiger: ik vier carnaval als een onbekende in mijn billen knijpt...  Die heeft dan wel mijn hand in zijn gezicht gekregen.

Wat ik niet zou gedurfd hebben onlangs, toen ik lastiggevallen werd in een Brussels station.  Heb mij uit de voeten kunnen maken, maar niemand die ter hulp kwam.  't Was nochtans piekuur, volk genoeg... :(

En Man werd er stil van.  We zijn nu zoveel jaren samen, en ik had dit nooit verteld.



zaterdag 21 maart 2015

Gift to myself

Vrijwilligerswerk in de oxfam-wereldwinkel is o zo slecht voor mijn portefeuille...
Ik verklaar me nader.
Dees zag ik blinken in de rekken:



En ik zei tegen mezelf: als het deze middag niet verkocht is, koop ik het!



En natuurlijk had ik het vijf minuten later al opzijgezet om zelf te kopen.



Just because I'm worth it! ;-)
En voor het goede doel, dan nog!
Nu nog sushi maken.  :D
En zolang gewoon regelmatig eens uit de doos halen om te bewonderen.
Het kleine meisje in mij is zoooo gelukkig nu! :)



vrijdag 20 maart 2015

Vrienden?

Aaah, vrienden...  Ze geven je leven zin, ze zijn een rots in de branding...  
En soms zijn ze flauw.
Er zijn zo van die vrienden die je moppenboekjes geven op je 40ste verjaardag.  Moppen over 40 jaar worden, wel te verstaan. 
Yep.
En het erge is: vrienden kiés je.  Het is niet zo dat je ermee moét leven, zoals met familie.
Misschien zegt dat iets over jezelf, als je vrienden hebt die je flauwe moppenboeken geven als verjaardagsgeschenk.  Dat je sterk in je schoenen staat?  Dat je over een gezonde portie relativeringsvermogen bezit?  Dat je vrienden flauw mògen zijn bij jou, als ze dat willen?



Ik heb het boekje gelezen, en eerlijk: ik vond het eigenlijk wel kostelijk. :)
En wat zegt dàt over mezelf?

Er zijn zelfs een paar quotes dat ik met jullie wou delen, kwestie van te zien of er nog mensen in het publiek zijn met een flauw gevoel voor humor.
Kom op mensen, maak je kenbaar!  Macht aan de flauwe plezanten!  ;-)

De mooiste fabeltjes over 40 worden:

- Met jouw levenservaring ben je voortaan een bron van kennis en wijsheid - alleen jammer dat niemand nog naar je luistert
- Nu je 40 bent, ben je op je mooist - dat belooft wat voor de volgende jaren

Wat je nooit meer zult kunnen:

- De taillemaat terugkrijgen van toen je 18 was
- Opnieuw je eigen teennagels kunnen afbijten
- Je problemen ontgroeien

Minder leuke dingen om naar uit te kijken:

- De eerste keer dat de kleren uit je jeugd opnieuw in de mode zijn
- De eerste keer dat je kinderen vertellen dat ze in de geschiedenisles geleerd hebben over dingen die in jouw tijd zijn gebeurd!

Schokkende momenten:

- Je eerste grijze schaamhaar
- Beseffen dat veel mensen die geboren zijn in de jaren 80 (of 90!) nu een fulltime job hebben en dat sommigen van hen veel meer verdienen dan jij
- Je nieuwe baas is jonger dan jij
- Je begint op je moeder/vader te lijken

40 zijn betekent...

... dat je te oud bent om verzorgd te worden door je ouders, maar te jong om verzorgd te worden door je kinderen - je staat er alleen voor!

Nostalgie voor de veertigplusser:

- Toen cassettes nog de laatste nieuwe snufjes waren (walkman!!)
- Toen surfen nog iets te maken had met een plank en water
- Toen sciencefictionfilms zich nog afspeelden in het jaar 2000



Hopelijk hebben er een paar min-of-meer-leeftijdgenoten geglimlacht, want de jongeren, die hebben zekers allang afgehaakt!  Die luisteren toch niet naar mijn spuien van kennis en wijsheid! ;-)



woensdag 18 maart 2015

Er was ons zon beloofd vandaag.

Haal zelf de zon in huis. Ge zijt nooit zo goed bediend als door uzelf.






maandag 16 maart 2015

Blog: de ideale wereld?

Griet, van de blog EmmaEnMona gooit een steentje in de rimpelloze vijver van blogland.

Rimpelloze vijver, ik overdrijf natuurlijk, en als "nieuwke" heb ik waarschijnlijk niet veel recht van spreken, maar toch...
Ik heb het nu even niet over wel of geen reclame op je blog.  Voor mij is het (té?) simpel: ieder doet wat hij wil.  Als je het als volger niet wil lezen, sla het over.  Ik ken blogs waar reclame aangekondigd wordt in de titel, zodat wie niet geïnteresseerd is onmiddellijk weet dat het om een reclame-log gaat.  Ideaal, nee?


Wat mij wel stof tot nadenken gaf, is het ander onderwerp dat Griet aansnijdt:  in blogland is altijd alles rozengeur en maneschijn, met een vleugje engelenmuziek erbovenop.
Eerlijk is eerlijk: ik lees ook liever leuke verhalen bij andere bloggers.  Ik verkneukel me er niet in om de miserie van een ander te kunnen lezen.  Ook op tv kijk ik liever niet naar "reality"-programma's (denk aan mensen met verzamelwoede e.d.)  

Toch kan ik ook eens genieten van 'bloopers' die met de nodige zelfspot gebracht worden: naaiprojecten die compleet de mist in gaan, omkeerbare kleedjes die niet omkeerbaar blijken omdat er hier of daar een naad toegenaaid werd wat niet mocht, te kort geknipte broekspijpen wegens foute metingen enz.  
Of cake die instort als je'm uit de oven haalt, aangebrande koekjes omdat je aan de telefoon zat, de groenteschotel die oneetbaar blijkt en je uit miserie aan de kippen voedert.
Plukken stofwolk onder de sofa, de stapels strijk van een maand geleden, de manshoge netels in de tuin...
Moet ik voortdoen?  En ja, sommige van deze voorbeelden zijn autobiografisch.

Als zoiets geplaatst wordt, laat je ook je 'menselijke' kant zien, leer je dat zelfs de allergrootsten ;-) eens een minder dagje hebben, en vooral: je leert ervan relativeren!  En probleemoplossend denken. 







Oproep aan alle al-dan-niet-'perfecte' bloggers van blogland:
Iedereen moet dringend meer bloopers op zijn blog plaatsen! ;-)



zondag 15 maart 2015

Zondag, bakdag.

Eigenlijk was het Zaterdag, bakdag. Maar dat bekt niet zo goed.


1)  Neem een potje yoghurt, 4 eieren van eigen kweek, 3 potjes suiker en 3 potjes zelfrijzende bloem, plus genoeg vetstof (één potje olie, bijvoorbeeld).



2)  Do your magic thing.



3)  Bak in voorverwarmde oven, zo'n 45 minuten à 1u op 180°.  Of oneindig lang op 100°, als je eigenlijk vergeten was hoe laat het was voor je er aan begon en je eigenlijk feitelijk dringend ergens moest zijn.  Doe sowieso op het einde de saté-prikker-test.






4)  Enjoy.



5)  Snij alles op, stop in doos, verduister alle bewijsmateriaal en ontken in alle talen dat je eerder die dag al een stuk gegeten hebt.







zaterdag 14 maart 2015

Geluk zit 'm in...

Die kleine dingen he...

Die kleine dingen waar ik het geluk in vind. 
Nu, met de lente in het land, de zon die schijnt, de knopjes aan struiken en bomen die bol staan van het leven en op het punt staan om open te barsten...  Dat doet me weer wat gelukkiger worden, na die lange deprimerende winter.  

Straks verander ik van job (intern wel, maar toch toffe vooruitzichten!).
Straks wordt het warm, zo warm dat we weer met blote benen mogen buitenkomen...
Straks is het vakantie en gaan we op reis, met vliegtuig, met héél de familie.  En dan bedoel ik buiten man en kinders ook pa, ma, zus en schoonbroer en hun kroost!  :) Zàlig! Ik kijk er zo naar uit...

Gisteren kreeg ik een verhaal te horen, een kankerverhaal, en hoe die persoon daar mee omging was zo mooi, zo kranig, zo moedvol...  dat doet een mens de dingen in perspectief plaatsen.  Ik heb nochtans ook mijn portie ernstige dingen meegemaakt in het leven, zoals iedereen zeker, maar toch raakt dat van een ander me vaak meer.  En dan probeer ik me weer bewuster te worden van die mooie kleine dingen in het leven, die dingen die het de moeite waard maken, mini-wondertjes zeg maar.

Dat lukt dan weer, een paar dagen lang, en dan vervaagt het.  Tot ik weer eens met mijn neus op de feiten (van een ander) gedrukt word... 
De aard van het beestje, zeker? ;-)

Daarom is het niet slecht dat ik ze eens voor mezelf opschrijf, die kleine dingen.  Wie weet kunnen jullie er ook van genieten?  Of me mee laten genieten van jullie kleine dingen?


- een superfijn liedje op de wekkerradio, waarvan je direct de energie krijgt om uit bed te springen
- de steenweg afrijden en letterlijk àlle groene lichten meehebben!
- frietjes van de frituur...
- het laatste velletje van een rol wc-papier trekken, om dan het eerste velletje van een nieuwe rol te mogen losmaken.... zàlig (ben ik de enige die dat heeft?)
- lang twijfelen om iets te kopen, het toch doen, en dan onverwacht nog korting krijgen aan de kassa!
- de dochter Rihanna horen zingen "I'm beautyfull...' in plaat van "You're beautyfull..." (gniffel...)
- 3 euro betalen voor een win-for-life, 3 euro terugwinnen, daarmee terug een win-for-life kopen en daarmee 9 euro winnen! Whoot whoot! :-)
- een sneeuwklokje ontdekken in de tuin daar waar je er nooit geplant hebt


- aan de bib komen 5 minuten voor openingstijd, zich even in de zon zetten en tijdens het wachten een super-interessant gesprek hebben met een dokter-op-rust die daar dagelijks de krant komt lezen
dit liedje.  Het blijft één van mijn favo!  Die clip! haha, hier word ik instant vrolijk van! :D


Fijn weekend, iedereen, geniet van de kleine dingen!