donderdag 31 maart 2016

Alleen, ik ben alléén!!

Ik denk niet dat dat ooit voorgevallen is.

Als prille twintiger ben ik thuis weggegaan om te gaan samenwonen met Man, en daarna waren er de kinderen... dus ik kan me écht niet herinneren wanneer ik voor het laatst echt helemaal alléén was thuis.
En dan spreek ik niet van één dag, of twee, maar van Vier (!) Volle Dagen en Nachten!
En ik heb verlof, dus ik moet niet eens naar het werk!
Als ik wil kan ik me gewoon opsluiten thuis en leven van wat er in de vriezer zit, zonder één mens te hoeven zien...  Zà-lig!

Dat heb ik dan ook gedaan tot nu toe, met kleine intermezzo gisteren om toch wat hoogstnoodzakelijke boodschapjes te doen.  En toen dacht ik: 'Hm, zou ik nu nog een beetje in de stad blijven om te shoppen?... Neih!' en ik heb me naar huis gerept!




Meer dan een beetje prutselen, beetje lezen, beetje tv-kijken heb ik nog niet gedaan.  Moet ik me nu schamen?  Ik had nochtans een lange lijst klaar om te doen hoor, van beetje schilderwerk tot light-lenteschoonmaak...  maar zelfs de afwas staat er nog, en de stofpluizen achter de zetel.  Ach, foert, ik zal wel in actie schieten op de laatste dag.

Ik heb nu wel een paar dingen over mezelf geleerd.  Eigenlijk wist ik ze al, maar bij deze is het bevestigd.
Eén: ik ben een introvert persoon.  Ik put letterlijk energie uit het alleen-zijn.  Pas op, ik ben heel graag onder de mensen, maar teveel is teveel.  Reken maar dat ik dit vaker ga inlassen, vanaf nu!
Twee: ik kook niet voor mezelf.  Vaak heb ik vol bewondering gekeken naar single collega's/vriend(inn)en die de moeite opbrengen om voor zichzelf dagelijks een gezonde en evenwichtige maaltijd op tafel te toveren.  En even vaak heb ik me afgevraagd of ik dat ook voor mezelf zou doen.  Wel bij deze: nee.  Dag één, en ik had al een hele voorraad diepvriesmaaltijden/pizza's/pastas ingeslagen.  't Was dat, of elke dag afhaalchinees.
Drie: moest ik echt alleen wonen, mijn huis zou eruitzien als het huis van boer Charel.  Oké, da's misschien wat overdreven, maar laten we eerlijk zijn: Man is de drijvende kracht achter het poetswerk hier.  Ook niet echt met zijn volle goesting, maar hé: ik kook voor hem, hij haalt de stofzuiger door het huis.  De rest wordt gelijk verdeeld en we stimuleren elkaar daarin.  Maar neem één van ons twee weg, en het systeem zakt ineen als een soufflé.

En kijk eens aan: ik heb zelf de tijd én goesting om hier een heel blogbericht over te schrijven!  Anders zou dit stukje kennis over mezelf teloor gaan, nu staat het hier genoteerd voor de hele wereld en voor de eeuwigheid! Ha!
Maar nu moet ik me dringend gaan bezighouden met belangrijker zaken, sorry...





woensdag 9 maart 2016

Moederliefde

Deze ochtend was ik in de supermarkt, wekelijkse woensdagvoormiddagboodschappen doen.  Afdeling zuivel :  een papa keek in de koel-kasten, zijn dochtertje (2 jaar?) liep fier alleen rond.  Kon wel, want het was nog superkalm in de winkel.
Tot dochter een béétje verder liep dan kennelijk mocht, en papa haar terugriep.  Dochter, duidelijk selectief doof, stapte doelgericht door.  Papa riep haar nog een beetje luider, en nog eens, en nog eens en besloot rap om kar in de steek te laten en achter dochter aan te lopen, want ze was al bijna om het hoekje gelopen.  Dochter, nog steeds zonder achter zich te kijken, zette het op een lopen, zo snel als haar 2(?)-jarige beentjes haar dragen konden.
Ik moest gniffelen.  Zo herkenbaar.  Zo lief en schattig.  Zo 'waar-is-de-tijd?'.
En toen een beetje van 'Goh, ik zou me waarschijnlijk kwaad gemaakt hebben, toen...'



Hoe meer ik erover terugblik, hoe meer ik denk dat ik na de geboorte van mijn zoon in een postnatale depressie gezeten heb.  Als ik terugkijk op die periode, was ik eigenlijk altijd moe, ongelukkig en... kwaad.  Ik was het mij zo niet bewust op het moment zelf, want er waren ook heel veel prachtige en blije momenten, maar al bij al...  Het feit dat ik toen meer dan 10 kilo afviel (op een jaar tijd, zoiets?)(en ik ben nochtans al niet echt zwaar van mezelf) was eigenlijk toch ook al een teken...

Een mens heeft ooglappen op, echt waar.

Ik kan alleen maar hopen dat geen van mijn kinderen er een trauma aan overgehouden heb, en alleen ik een schuldgevoel.  Dààr kan ik nog mee leven.  Ik zeg regelmatig tegen de kinderen hoe graag ik ze zie, ja ook tegen de tegendraadse en norse puber.  Ik probeer het niet alleen te zeggen, maar het ook te tonen, door ze somt plat te knuffelen en kusjes te geven.  En hoewel ik een verre van perfecte moeder ben, en behoorlijk streng (nee, zij zeggen dat niet, ik weet het van mezelf), ik probeer ze toch ook ongelofelijk te verwennen.  En hopelijk maak ik er zo prachtmensen van, die heerlijk in balans zijn met zichzelf.

Vandaag verwen ik ze met citroencake!  Benieuwd wat dat gaat worden (het spul zit nog in de oven) want het is een zelf-in-mekaar-geflanst recept.  Eigenlijk een beetje volgens dit principe, maar dan met een potje mascarpone ipv yoghurt.
Ik dacht: ik ga mijn frigo eens opruimen!  Vond ik nog een potje mascarpone van vorige vrijdag, met juist één eetlepel uit gebruikt.  Gekocht om een hapje te maken, maar nu zat ik met de rest van die pot, en eigenlijk weet ik nooit wat doen met mascarpone...  En ondanks ik heel graag tiramisu eet, ik mààk het niet graag...
Dus, redenering: mascarpone is een beetje zoals yoghurt, juist?  En wat maak ik het best met yoghurt?  Cake!  Aha!
Ik begin vol goede moed, tot mij opvalt dat mijn mengkom stilaan te klein wordt...  Ah ja Fien, gij appel!  Een potje mascarpone is dubbel zo groot als een potje yoghurt!  Had ik al gezegd dat ik soms een appel ben?
No problem: aantal eitjes verdubbeld, en een potvol citroensap bij gevoegd.  Dat had ik ook nog in de frigo staan, van vorige vrijdag.  Cocktails, you know.  Soms zie ik het groots.  :-)
Dus: citroensap erbij, deeg verdeeld over 2 bakvormen en hop! de oven in.

Twee kinderen, twee cakes!
Dat ze nu nog eens komen zeggen dat ik ze niet graag zie!  ;-)



Update, op algemene aanvraag (van Sopdet Si ;-)) : 
De cake is superlekker, en smeuïg, en... dubbel! :D  De citroensmaak mocht wat sterker, maar hé, het zijn zeurpieten die dààrover klagen! ;-)  En had ik al gezegd dat het er 2 zijn?  Njomnjom...




zondag 6 maart 2016

Badaboem!



Eerst met luid tromgeroffel het bijna-éénjarig-bestaan van deze blog aankondigen, en daarna -péts- bijna 4 maanden wegblijven...  Is dàt geen knaller van formaat?

Personal stuff, laat ik het daarop houden.  Of winterdip, kan ook.

Op die paar maanden tijd heeft de zoon (bijna 14) zich ontpopt tot rasechte puber, met puistjes en beugel en te lange armen en benen in verhouding tot zijn lichaam, haar dat overal begint te groeien, op de bovenlip incluis, en voeten als boten.

Maar daar kan ik mee leven.

Zijn humeur daarentegen... Aaargh!  Kill me!  Ik herken mijn kind niet meer!  Laat ik het vergelijken met een gremlin die je per ongeluk gevoederd hebt na middernacht...
Alsjeblieft, zeg me dat het goed komt...  en dat hij ooit nog die vervloekte tablet zal lossen!

Ik denk, zo stil in mijn hoofd: ach, zolang hij gezond is, 'relatief' goed presteert op school, niet rookt of drinkt achter mijn rug, en sociaal actief is (maw: hij heeft ook échte vrienden ipv alleen virtuele), dan is het ok, nee?
Het ergste wat hij tot nu gedaan heeft, is in het geniep chips en snoep gaan kopen, en het te verstoppen op zijn kamer om op te eten als (hij denkt dat) ik het niet weet...
Enfin, ik hoop dat dat het ergste tot nu toe is...
Probleem met de zoon is, dat hij geen dagboek bijhoudt, toeme!
Ja, ik geef toe, ik ben zo'n moeder die zou durven lezen in het dagboek van haar kinderen...

Ik weet nog heel goed hoe ik zelf was, niet op die leeftijd, ik was wel al wat ouder, maar -amaai!- ik heb mijn ouders doen afzien...  Niet geschikt voor publicatie, laat mij gewoon zeggen dat ik blij ben dat Facebook toen niet bestond.  En digitale fotografie.  Vooral digitale fotografie.  :-)  Dus, ik wil brave kindjes.  Seutjes, eigenlijk.  Probleem is dat de zoon niet akkoord is met mij, wie verstaat dàt?

Ach, ik weet dat het allemaal wel goedkomt met de zoon, ik hoop dat ik een goede basis meegegeven heb, stevig en degelijk.  De rest ligt bij hem.

Maar dàn.  Daarna komt de dochter... Dàt gaat vonken geven... :-S


vrijdag 13 november 2015

't Is feest! 't Is feest! Het is hier nog nooit zo plezant geweest!

Nog een paar daagjes te gaan, en... 1 jaar blog!
Dus trakteer ik met een recept!
Van de ohmygodzezijnzolekkerre haverkoekjes!

Maar eerst een beetje Product Placement.  :)

Ok, iedereen weet dat haverkoekjes gezònd zijn, en je er dus ònbeperkt van mag eten!  Ha!

Wat hoor ik daar?  Misleidende reclame?  Allé, zeg nu zelf: er gaat amper 100g suiker in het recept, voor zo'n 25 koekjes.  Reken uit: da's 4g per koekje!  Peanuts!
En aangezien het oorspronkelijke recept komt uit een kookboek voor studenten, zijn ze nog eens su-per-sim-pel te maken ook!  Als dàt u niet over de streep haalt...
Wel, the best has yet to come: de kids looooove them!  U leest het goed: haver + kids + love in één zin!
Wie stiekem beneden al gespiekt heeft, heeft gemerkt dat er ook chocoladedruppels in gaan.   De één zegt 'ONGEZOOOOND', de ander (ik dus) zeg 'GELUKSHORMOOOOON'.  Maar niks weerhoudt u om het recept aan te passen aan eigen noden en behoeften, en de chocolade bijvoorbeeld te vervangen door rozijntjes ofzo.  Maar ik ben persoonlijk niet echt rozijntjes-gezind, en ben van mening dat de zaden en pitten de chocolade ruimschoots compenseren.  Het zit 'm allemaal in uw hoofd, zeg ik u.  :-)

Vergaap u nog even aan de speeksel-in-de-mond-opwekkende foto...
Toe dan, klik er maar eens op!






En nu: als de bliksem aan de slag!

Ingrediënten + werkwijze (want ja, het is écht zo simpel):

Meng in een grote kom:
125 g havervlokken
125 g bloem
3 eetlepels zonnebloempitten
3 eetlepels sesamzaad
snuif zout

Smelt 75g boter in pan (op vuur) of in kom (microgolf).  Los daar dan 100g suiker  in op.

Kieper dit bij de droge ingrediënten, meng en voeg vervolgens toe:
4 eetlepels plantaardige olie (vb maïsolie)
1 geklutst eitje
eventueel paar druppels vanille (of gebruik wat vanillesuiker)
75 g chocoladedruppels

Prepareer bakblik (invetten of bakpapier) en doe er hoopjes van het deeg op.  Druk plat met bolle kant van een lepel, ook de randjes ( om te vermijden dat ze zouden aanbranden).
Hop: tussen 10 en 15 minuten in oven.
Laat afkoelen op rooster, zodat ze kunnen uitharden.

Roep kinderen.
Val aan.


woensdag 28 oktober 2015

Hello... is it me you're looking for?

Beetje stilletjes hier de laatste tijd he...
Ik heb wat pillen te slikken gehad de afgelopen maanden, figuurlijk dan.  Maar ik heb mezelf zo goed mogelijk terug opgeraapt, en als ik het allemaal een plaats heb kunnen geven, zal ik er nog wel eens over uitweiden.  De dag dat ik er mee kan lachen.  Beloofd!

Verder is het hier rustig.  Behalve dan toen de zoon besliste om uit te testen of hij sterker was dan een glazen deur.  Surprise... NOT: het werd 1-0 voor de deur.  ;-)  Gevolg: paar hechtingen, en binnenkort een stoer litteken!  Maar al bij al valt het nog mee, het had véél erger kunnen zijn!  Ook voor mijn portemonnee trouwens, gelukkig ben ik goed verzekerd... :-S

En stilaan geraak ik in najaarsmodus...  Zal wel liggen aan die sint-snoepgoed dat nu al in de rekken ligt.  En als ik aan Sinterklaas denk, denk ik aan december, ergo Kerst en Nieuw.  En ook aan veel uitgeven.  En mijn portemonnee is nog aan het bekomen van de dure maand september.  :-S




zondag 4 oktober 2015

Nachtelijk bezoek

Awel, een tijdje geleden: het was vrijdagavond, we waren veel te laat voor TV blijven plakken alvoor te gaan slapen.
Ik checkte op weg naar bed even of de voordeur op slot was, en dacht nog bij mezelf: "Wat een heldere maan!  Je ziet zo goed de schaduwen van alles, precies of het is dag!" en dan... zie ik plots een schaduw van iemand op onze oprit!

AAAAARGH!!

Ons buitenlicht sprong aan, want we hebben zo een 'oog' dat beweging detecteert, en ik zie een jonge gast zonder verschieten of verpinken naar vanachter (richting tuin) toelopen!
Ik stond letterlijk met mijn mond open, zonder iets te kunnen zeggen!

In paniek riep ik Man, die al naar boven was, en nog voor hij terug beneden was, zie ik die jongen op zijn gemak terug richting straat wandelen!  En op datzelfde moment zag hij mij ook staan!

AAAAARGH!!

Een seconde lang zijn we zo blijven staan, oog in oog, hij en ik even geschrokken denk ik.
En dan gebeurt alles tegelijk:
Ik: draai, draai, draai aan de sleutel om de voordeur terug open te draaien (Jezus, waarom duurt dat zo lang??? Hoeveel keer moet ik zo draaien??)
Man: stormt de trap af, half uitgekleed maar klaar om zijn gezin te verdedigen met zijn tanden als het moet
Jongen: neemt de voeten alsof zijn leven ervan afhangt...

Uiteindelijk: no harm done, de vogel was gaan vliegen en we hebben hem nadien niet meer teruggezien.
Waarschijnlijk een gast die dacht door te steken via onze tuin na een nachtje stappen, en toen hij zag dat dat niet ging, keerde hij weer.

Maar nu, zoveel later, ben ik nog altijd niet op mijn gemak.  Elke keer als ik nu ga slapen, kan ik het mij niet laten om een paar minuten te drentelen bij de voordeur met het idee dat er iemand plots gaat verschijnen uit het niets.
Alle gordijnen moeten zeker dicht bij valavond, en liefst doe ik ook alle binnendeuren op slot.

Maar ik vind het vooral vreselijk dat - ook al is er in feite niets gebeurd - mijn gevoel van veiligheid verdwenen is, en ik neem dàt die jongen heel kwalijk!  En ik besef dat we nooit zullen terugkeren naar die tijd dat de achterdeur gewoon heler dagen van het slot bleef, of dat je je fiets los voor je deur kon laten staan zonder dat hij gestolen werd...
Ben ik nu onnozel naïef en nostalgisch?  Of onnodig pessimistisch?  :-(




zondag 27 september 2015

RIP, Napoleon...

Napoleon is ons roodborstje.  Het roodborstje dat in onze tuin woont, al jaren.  Waarschijnlijk is het de zoon, kleinzoon, of achterkleinzoon van het eerste roodborstje dat we hier zagen (hoe oud wordt een roodborstje?), maar alleszins, in ons hoofd zijn ze allemaal mannelijk en noemen ze allemaal Napoleon.
En vanavond is Napoleon - verblind door de ondergaande zon? - tegen onze ruit gevlogen.
Op slag dood.
Het ga je goed, Napoleon, hierboven wachten Tchipke, Bonnie & Clyde, Blinker, vele kipjes en ontelbare goudvisjes op jou.
Doe ze de groeten van ons, en zeg hen dat we ze missen, allemaal...